‘Na mijn zelfmoordpoging ging ik naar de training alsof er niets was gebeurd’

Zaterdag, 30 mei 2020 om

Marvin Sordell maakte als speler van Bolton Wanderers mee hoe het is om in de Premier League te spelen, terwijl hij als jeugdinternational namens Groot-Brittannië ook actief was op de Olympische Spelen van 2012 in Londen. Op een leeftijd waarop een voetballer normaal gesproken op de toppen van zijn kunnen presteert, besloot Sordell vorig jaar echter een punt achter zijn loopbaan te zetten. De spits kampte al jaren met mentale problemen en hing in 2019, na een halfjaar door Burton Albion aan Northampton Town verhuurd te zijn geweest, op 28-jarige leeftijd zijn voetbalschoenen aan de wilgen. In een emotionele open brief op de website van de BBC blikt Sordell nu terug op dit besluit, in de hoop anderen die met dezelfde problemen worstelen de helpende hand te kunnen bieden.

“Het is bijna een jaar geleden sinds ik de beslissing heb genomen waarvan ik dacht dat het mijn leven gelukkiger zou maken: om op 28-jarige leeftijd te stoppen met profvoetbal. Voor de meesten klinkt het als een belachelijk idee om weg te lopen van je droombaan, maar na jaren van depressiviteit, die uiteindelijk uitmondden in een zelfmoordpoging, was dit zonder twijfel de beste beslissing die ik kon nemen”, begint Sordell, die verder voor clubs als Charlton Athletic, Burnley, Colchester United en Coventry City speelde, zijn boodschap. “Nu ik erop terugkijk, verrast het me het meest dat mijn mentale problemen pas aan de oppervlakte kwamen toen ik mijn grootste successen kende. Na een paar jaar in het eerste van de destijds bescheiden Championship-club Watford te hebben gespeeld, werd ik voor ruim 3,5 miljoen euro door Bolton Wanderers naar de Premier League gehaald. Een bedrag dat nu wordt beschouwd als minuscuul, was voor velen een behoorlijke gewichtige som in 2012. Zoals ik tijdens mijn leven heb geleerd, nemen de druk en de verwachtingen toe wanneer de financiële belangen grote worden.”

‘Gelukkig ben ik er niet in geslaagd’
“Mijn 21-jarige ik vond het extreem moeilijk om te gaan met het gewicht van de transfersom die opeens op mijn schouders terechtkwam. Achteraf gezien realiseerde ik me ook dat ik mijn zelfwaarde heb gezocht bij externe bronnen, wat waarschijnlijk voortkomt uit het feit dat mijn vader sinds mijn zesde geen rol meer heeft gespeeld in mijn leven. Wanneer je een jonge man met ernstige problemen met zijn zelfvertrouwen, een laag zelfbeeld, die elk moment op zoek is naar goedkeuring, onder hoge druk in een bepaalde situatie plaatst waarin hij constant beoordeeld wordt, pakt dat waarschijnlijk niet goed uit. Dit, samen met verschillende andere zaken waar ik niet mee om kon gaan, heeft ertoe geleid dat ik geprobeerd heb om mijn eigen leven te beëindigen. Destijds was ik 22 jaar oud en na het slikken van antidepressiva gedurende een paar maanden, en nog veel meer maanden waarbij ik mezelf probeerde te behandelen met alcohol, zag ik geen hoop of geluk meer. Gelukkig ben ik er niet in geslaagd.”

Dit bericht bekijken op Instagram

FAILURE- The worlds greatest fear The irony behind this of course, is that without failure, you cannot have success. Behind every win you see, I can assure you, there were 100’s of losses. To embrace failure is to learn from it, and to use those experiences to fuel your journey towards success. This moment was a big win for me! The dream of reaching the @premierleague was achieved when I signed for @officialbwfc. Before that though, there was failure time after time. -I FAILED to be good enough at open trials from 10-13 -I FAILED to get signed by @chelseafc after a trial at 13 -I FAILED to get a scholarship at @fulhamfc at 15 -I FAILED in making a good transition to a scholar at @watfordfcofficial at 16 -I FAILED to impress enough as a first year professional at @watfordfcofficial and @tranmererovers at 18 Without all of these (including other) failures, this moment doesn’t exist at 20. Every time you get knocked down, figure out why you did and get back up ???? #MondayMotivation

Een bericht gedeeld door Marvin Sordell (@marvinsordell) op

“De ochtend na deze poging werd ik wakker, ging ik naar de training alsof er niets was gebeurd en sjokte ik door het leven zonder het er vier jaar lang met iemand over te hebben. Ik schaamde me ervoor dat ik zelfs ook maar na had gedacht over iets wat ik als een egoïstische daad beschouwde, maar zelfs nog meer omdat het niet gelukt was”, gaat Sordell verder. De oud-aanvaller kreeg in deze periode met enige regelmaat de vraag hoe het met hem ging, maar gaf hier altijd een ontwijkend antwoord op: “‘Het gaat oké’ of ‘Ik ben gewoon moe’ was bijna altijd mijn respons. Ik had niet het gevoel dat iemand, op mijn naaste familie en vrienden na natuurlijk, het echt wilde weten. Ik wilde het ook met niemand bespreken. Ik kon nooit echt vertellen waarom ik mezelf niet heb opengesteld, maar achteraf gezien is dit iets wat ik zeker eerder had moeten doen.”

“Niet wetend of begrijpend hoe ik mijn gevoelens uit moest drukken, zoals vaak het geval is bij mensen, begon ik met het opschrijven van al mijn gedachten, emoties en gevoelens in gedichtvorm. Dit was het begin van de reis richting mijn huidige bestemming. De simpele daad van het op papier zetten van deze dingen, zodat ik ernaar kan kijken, erover na kan denken en ze later aan mijn geliefden kan laten zien, heeft mijn leven veranderd. Zelfreflectie en zelfontwikkeling spelen de hoofdrol in mijn verhaal tot nu toe en dat was de eerste keer dat ik echt naar binnen begon te kijken”, vervolgt hij zijn verhaal. Sordell raakte in deze fase echter ook opnieuw met zichzelf in de knoop: “Mijn ego was niet bepaald enthousiast over wat ik in die tijd ontdekte. Ik voelde me kwetsbaar, ik had het moeilijk en ik had hulp nodig. Maar elke dag nadat ik wakker werd, zette ik mijn masker op en deed ik alsof ik onsterfelijk was. Wat ik de wereld iedere dag publiekelijk liet zien, was mijn ego dat een soort verdedigingsmechanisme in werking stelde om het te beschermen tegen de pijn, terwijl ik van binnen wegkwijnde. Nadat ik dit wist te herkennen, kon ik mezelf voor het eerst openstellen richting vrienden en familie en om hulp vragen. De liefde die ik ontving liet zien dat het goed was om kwetsbaar te zijn en dat mijn ego het schadelijkste ding in mijn leven was, aangezien het dit onmogelijk maakte. Het voelde alsof mezelf openstellen een zwaktebod was, maar de steun van mijn geliefden, en later van een reeks vreemdelingen nadat ik mijn verhaal publiekelijk gedeeld had, liet me zien dat het oké is om het soms niet te zijn.”

Dit bericht bekijken op Instagram

Despite the fact that I grew up on a council estate hoping that one day I would be successful, and the Duke of Cambridge grew up in a palace (presumably ??) knowing that at some point he was probably going to be the King, we have so much in common. This picture can simply be seen as -Two Men -Two Fathers -Two people that have lived the majority of their lives without one of their parents being in it -Two people who have admittedly struggled with their mental health Our journeys and stories may differ like every other person in the world, but despite this, it’s important to recognise that we all have our own emotional rollercoasters that life throws at us which can effect our mental health. It was great to meet and chat to Prince William for the documentary ‘Football, Prince William, and Our Mental Health’, which airs on BBC One this Thursday at 8.05pm ??

Een bericht gedeeld door Marvin Sordell (@marvinsordell) op

‘Achter die donkere wolk schijnt de zon’
“Terugkijkend, hoewel die periode van mijn leven enorm negatief is geweest en verreweg het moeilijkste wat ik ooit heb doorgemaakt, zie ik het ook als datgene wat tot nu toe de grootste positieve impact op mijn leven heeft gehad. Zonder deze depressie, zou ik niet zo zelfverzekerd en gelukkig zijn als ik vandaag de dag ben. Ik zou nooit zijn begonnen met schrijven”, is hij achteraf gezien toch positief. Sordell is inmiddels ook filmmaker en medeoprichter van Oneighty Productions. Ook op persoonlijk vlak heeft hij grote stappen gezet: “Ik zou een mindere echtgenoot zijn geweest en een mindere vader voor mijn twee kinderen, aangezien ik door zou zijn gegaan met het wegdrukken van mijn gevoelens en niet in staat zou zijn geweest om mijn emoties uit te drukken. De dingen waarvan ik nu het meeste houd en geniet, zijn opgebloeid vanuit de donkerste hoeken van mijn geest.”

“Zoals veel anderen doen, deel ik mijn verhaal en emotionele reis vaak via mijn geschreven teksten of publieke praatjes en dat doe ik altijd in de hoop dat als er iemand is met mentale problemen die meeluistert, meekijkt of meeleest, zij begrijpen dat het oké is om je zo te voelen. Het verspreiden van deze boodschap is een belangrijk onderdeel van mijn leven geworden en een taak waarvan ik anderen aanmoedig om hem ook op te pakken. Als jij iemand bent die het moeilijk heeft, voel je alsjeblieft niet schuldig of beschaamd over deze gevoelens, of over het delen van jouw ware emoties met degenen die het dichtst bij je staan. Je bent zoveel sterker dan je je ooit voor kunt stellen en hoewel je het op dit moment misschien niet kunt zien, schijnt achter die donkere wolk boven je hoofd de zon. Blijf sterk, blijf veilig.”

Denk jij aan zelfmoord of maak je je zorgen om iemand anders? Bel 0900-0113 of chat via 113.nl



Gerelateerd

Meer sportnieuws

13 reacties (laatste reactie door glennn)

Goed dat er meer aandacht is voor mentale problemen in de voetbalwereld. In de tijd waar we nu in leven ben ik er echt heilig van overtuigd dat er meer mentale gezondheidsproblemen zijn dan ooit tevoren. Daarmee wil ik niet per se zeggen dat het tegenwoordig slechter is dan vroeger maar de druk van media en sociale media is enorm, dat zie ik ook in mijn eigen omgeving. Mentale problemen zijn echt niet iets om weg te stoppen en het is goed dat het steeds vrijer besproken wordt. Deze jongen is ook gewoon echt een jonge vent en onlangs ook die oud spits van Anderlecht. Vreselijk zwaar kan het zijn om last hier van te hebben. Hoop dat hij de rest van zijn leven wat vrijer kan leven.

29 mei 2020 om 12:50

Inderdaad! Ik hoop het ook.laatst werd volgens mij toch ook bekend dat een Danny Rose (toch een aardig bekende speler) er ook last van heeft (gehad) en ik geloof nog een Engelse speler.weet even niet meer wie het was, volgens mij ook in de Bpl.hopelijk komt er meer aandacht voor, want de voetbalwereld ziet er af en toe redelijk nice uit, tot dat je het waarschijnlijk zelf meemaakt...

29 mei 2020 om 12:58

Ik denk dat je de capaciteit moet hebben om dingen van je af te kunnen zetten. Als je een persoon bent die veel in 'jouw' hoofd zit, is topsport denk ik geen goede combinatie. Ik denk overigens ook niet dat dit specifiek met topsport te maken heeft, maar met bepaalde karaktereigenschappen van een mens. Mensen met die karaktereigenschappen heb je ongetwijfeld overal, dus ook in topsport.

29 mei 2020 om 14:59

Zeer zeker met je eens.echter denk ik ook dat de verwachtingen tegenwoordig bizar zijn. Kijk naar spelers als een Mbappé, Sancho en noem maar op. Die jongens zijn amper 20 en daar verwachten miljoenen mensen van dat zij maar even altijd goed zijn/beslissend zijn. Ze mogen geen misstap maken tegenwoordig, want dan staan ze in kwaad daglicht met alle social media.je moet tegenwoordig echt wel sterk in je schoenen staan, om te overleven in de top van de voetbalwereld (als je een matige speler bent, kraait bijna niemand er naar, tenzij je een badboy als Joey Barton bv bent).hopelijk worden mentale problemen in het voetbal ook meer en meer bespreekbaar. Zou een hoop gezeik (kunnen) voorkomen.

Nou ja, ook in 2012 stelde 3,5 miljoen pond niets voor in de Premier League. Dan heb je jezelf inderdaad echt te veel druk opgelegd en dan ben je denk ik mentaal ook niet geschikt voor het profvoetbal. Goed dat deze jongen deze problemen overigens aankaart. Topsport (en zeker voetbal) is een ego-wereldje en daarin is geen plek voor onzekerheid. Ik kan me voorstellen dat zoiets kan botsen en het is erg dat zoiets uiteindelijk kan uitmonden in een zelfmoordpoging. Goed dat hij er op tijd bij was en inmiddels weer positiever in het leven staat.

30 mei 2020 om 13:55

Niets voor stellen is natuurlijk niet waar. Toen werden de grote spelers uit de Bundesliga Podolski 11 miljoen, Sigurdsson 8 miljoen. Michu 2 miljoen, Pienaar 4,5 miljoen, Lloris 11 miljoen. Enkele voorbeelden van spelers dat als zij nu bewijs van spreken verkocht moesten worden, er echt veel meer geld werd betaald. 3,5 miljoen was voor Bolton destijds gewoon echt serieus geld. Kunnen we nu niet meer voorstellen dat een Premier League team moest twijfelen om zoiets op tafel te leggen.

Pff, wat lijkt dit verhaal erg veel op mijn eigen verleden. Ik heb gelukkig nooit zelfmoordneigingen gehad, maar veel andere zaken kloppeb precies. Het masker dat je voorhoudt, nergens zin in hebben, dat eigen ego proberen te strelen met dingen die dat ego eigenlijk alleen maar afbreken, omdat je erachter komt dat je niet zo sterk bent, de angst om je kwetsbaar op te stellen, omdat dat afbreuk zou doen aan datzelfde ego. Het klinkt zo bekend. De persoon die mij 10 jaar geleden had verteld dat ik nu alles redelijk op een rijtje zou hebben, die had ik toen waarschijnlijk het liefst in zijn gezicht uitgelachen, maar waarschijnlijk gezegd 'uiteraard', omdat dat beter bij mijn masker paste.

29 mei 2020 om 18:43

Goed om te horen dat het beter gaat! Het besef gedurende zo een situatie is vaak niet aanwezig (dat het beter kan worden). Blij dat alles stukken beter gaat dan toen en ik hoop dat die lijn blijft doortrekken.

29 mei 2020 om 19:14

Ik moet eerlijk zeggen dat dit stukje wel weer een beetje besef bij me tevoorschijn toverde. Positief overigens, want ik besefte me welke stappen ik heb gezet door de jaren heen. Voor mezelf heb ik daar een metafoor voor bedacht, wat ik in mindere tijden wel eens hardop tegen mezelf zeg: 'Zelfs een stuurloos schip komt ergens een keer aan de kust terecht'. En daarmee bedoel ik dat hoe hopeloos alles ook lijkt te zijn, ergens komt er een moment dat je een sprankje hoop gaat zien en als je dat ziet, weet je ook dat er meer van is.

30 mei 2020 om 14:13

Nijogeth, mooi dat je je kwetsbaar opstelt. Geloof me, je bent niet de enigste die het soms moeilijk heeft. Iedereen loopt met een masker op om te overleven. Het is alleen de kunst om die af en toe te laten zakken. Om je kwetsbaar op te stellen. Om hulp of advies te vragen. Daar moet je niet voor schamen. Te veel mensen zullen dan proberen te vluchten door middel van overmatig drank en drugs gebruik. Dat is zo erg om te zien juist omdat het zo een destructieve manier is om vaak te overleven. Tenslotte is het heel lastig om kwetsbaar op te stellen, maar als je het kan zal je echt kunnen groeien. Ik praat uit ervaring.

30 mei 2020 om 15:14

Nee, geestelijke ziektes zijn er in vele soorten en zijn in veel gevallen zeker te verhelpen. Het probleem is alleen dat hulp zoeken een gigantische stap is, die te vaak niet wordt genomen, en dat vaak voor de buitenwacht niet altijd duidelijk is dat er een probleem. Het volgende probleem dat na het hulp zoeken komt is het krijgen van de juiste hulp. De verkeerde aanpak kan de situatie dusdanig verslechteren, dat iemand daardoor het laatste kleine beetje hoop ziet wegvagen en daardoor zichzelf op heeft gegeven met desastreuze gevolgen. Op het moment dat je hulp denkt gevonden te hebben en net die hulp blijkt niet te werken, ga je je namelijk afvragen of er wel hulp voor je is. Maar je hebt wel gelijk, op het moment dat je je kwetsbaar op kunt stellen, kun je sneller stappen maken en dan kun je ook echt eruit komen. Het heeft me zelf ongeveer 4 jaar gekost en toen ik zelf hulp ging zoeken, was ik er eigenlijk zelf al uit aan het komen en de uren bij de psycholoog zijn daardoor vooral gebruikt om de situatie te begrijpen, mezelf te leren kennen en ervoor zorgen dat ik een volgende keer niet zo diep raak en erover durf te praten.

30 mei 2020 om 15:56

Het is absoluut vaak heel lastig om hulp te gaan zoeken. Dat wordt ook vaak gezien als zwakte. De vraag is dan wel, wie is dan tenslotte zwak, degene die hulp zoekt of de persoon die maar door blijft modderen en soms zelfs z'n of haar leven beëindigd? Ik kies voor de eerste. Ik heb er zelf ook voor gekozen om hulp te zoeken. Schaam me daar niet voor. Zonder die hulp had ik waarschijnlijk nu niet meer geleefd. Ja, soms is het best lastig om goede hulp te vinden, maar hoe zwaar het soms ook kan zijn, blijf er in geloven dat je zonder hulp er niet uit komt. Wat er ook gebeurt, je zal zelf die knoppen moeten omdraaien, maar zo ver het er op lijkt heb jij dat gedaan! Net als Marvin Sordell. En nogmaals, het feit dat je er best wel open over bent maakt je geen mietje maar juist iemand waar veel mensen bewondering voor hebben!

Geld en fame maken je vaak niet gelukkig. Natuurlijk zijn er ook leuke kanten aan een leven als profvoetballer, maar vraag me wel eens af of de meerderheid echt gelukkig zijn? Marvin Sordell lijkt z'n innerlijke geluk te hebben gevonden. Hij zal ook z'n slechte dagen hebben, maar het lijkt er op dat hij hij beseft wat het belangrijkste in het leven is. Mooi dat Voetbalzone ook dit soort verhalen brengt.

Reageer

Je mag reageren vanaf niveau 3.

Watford

Stand
Selectie
Actuele wedstrijden
 TeamPnt+/-
17.Watford31-22
19.Aston Villa27-29
Voor de complete stand: Premier League
SpelersPositieW
D. WelbeckAanvaller141
D. BachmannKeeper00
GomesKeeper00
P. DahlbergKeeper00
B. FosterKeeper340
A. ParkesKeeper
Voor de complete selectie: Clubpagina Watford.

0 fans
Aanvaller, 29 jaar
SeizoenClubW
2019/2020 Burton Albion 0 0 0 0
2018/2019 Northampton Town 8 0 0 0
2018/2019 Burton Albion 12 2 0 0
2017/2018 Burton Albion 40 3 0 0
2016/2017 Coventry City 20 4 6 0

In de wandelgangen

Vrijdag 10 juli
Lasse Schöne is van plan om zijn contract bij Genoa, dat over een jaar afloopt, uit te dienen. Lees verder
X

Inloggen op Voetbalzone

Leuk dat je actief wilt zijn op de grootste voetbal community van Nederland. Voor alle mogelijkheden lees je onze FAQ.

Gebruikersnaam
Wachtwoord
 
Wachtwoord vergeten?
Registreren