Nr.11
Algemeen
Vrienden (1)
Spelers & clubs
Youtubes
Clubexpert


  • Zaterdag, 28 januari 2012
  • Nr.11
  • 85 punten
  • Lid
  • Geen ban
  • 358
  • 4 jaar (16-2-2014)
  • 1
Persoonlijke berichten
8 december 2014 om 15:11
#1

Welkom bezoeker van mijn profiel .
Ik ben niet altijd online en geeft niet al te veel reacties.
Ik houd van voetbal, lijkt me logisch , en al helemaal de passie die een sport of evenement meebrengt!
Mijn afkeur in het voetbal gaat uit naar de 'slapjanussen' en hun schwalbes en de soms onrechtvaardigheden zoals een WK in een arm land met slechte omstandigheden waar men dood moet gaan voor een slecht gebruik van geld, zoals het WK in Qatar.
Misschien ben ik iets vergeten.
Groet.

8 december 2014 om 17:43
#2

Van mij mag een topsporter wel huilen hoor. Maar toch liever niet voor een verlieswedstrijd.

Dat valt te gemakkelijk te relativeren. En ik mag aannemen, dat je als topsporter door je keiharde training ook wat harder bent, dan een doorsnee sterveling.

Bovendien is verliezen inherent aan het voetbal. Als je niet bij de top of subtop speelt, dan zal je best veel verliezen. Er is dus ook nog eens gewenning.

Een Olympische atleet die zich tracht te kwalificeren en door stom toeval een voet verkeerd zet en zich niet weet te kwalificeren.... Als die zou janken, dat snap ik. Die heeft maar één kans om de 4 jaar (en voor sommige sporten een eenmalige kans) om deel te nemen.

Maar een voetballer die een doorsnee wedstrijdje verliest? Neen, Mietje (niet pejoratief bedoeld) denk ik dan.

9 december 2014 om 15:54
#3

400 meter. Ik was goed, maar niet goed genoeg. lol

Om een beetje het niveau te situeren, subtop in België. Bon, is al heel wat hoor. In die tijd was het wel een aangename gedachte dat ik in België, toch een land met 10 miljoen inwoners, bij de pakweg 30 beste renners hoorde.

Maar godver, wat je er allemaal moest voor doen én laten. Onmenselijk gewoon. Zeker voor mij, want ik had niet het talent van nature. Een beetje wel natuurlijk, maar ik had altijd het gevoel dat ik er harder voor moest trainen dan de mannen in mijn buurt. En ik deed dat dan ook.

Maar rond mijn 20 was het plots over. Doping speelde een rol. In die tijd namen ze het gewoon open en bloot. Had ik er niet voor over.

Maar ook de "kosten / baten" begonnen te wegen. In die tijd, en nu nog trouwens, verdiende je niks met atletiek. Je moest al wereldtop of toch minstens Europese top zijn. Van dat niveau zat ik lichtjaren vandaan. Hoe hard ik ook zou trainen, ik wist héél goed dat ik daar niet kon bij geraken. Zelfs de Belgische top was een brug te ver.

Als ik al iets won, was het een koffiezetapparaat of zo. Of drankbonnetjes. lol
Daar word je dus niet rijker van.

En daar stond dan een giga inspanning tegenover. 'alles' wat plezant was, kon je beter laten. Gaan stappen deed ik toen amper, alcohol of frisdranken drinken nooit, fastfood eten jamais, etc. En dan mocht je nog eens in weer en wind elke dag gaan trainen. Dag in, dag uit.

" Ga je mee naar daar?", werd steevast beantwoord met "neen, want ik moet morgen trainen" of "neen, ik heb morgen een wedstrijd".

Mijn sociaal leven was beperkt en eenzijdig. Altijd ging ik vooral maar om met steeds dezelfde mensen van de club.

Op een bepaald moment realiseerde ik hoe leeg en saai mijn leven was en hoe zinloos het allemaal was. Bijna van de ene dag op de andere ben ik er mee gestopt. Geen moment spijt van gehad.

Maar ik ben wel blij dat ik die tijd heb gekend. Het heeft me echt wel beïnvloed als mens.

Ik weet dat de dingen niet zomaar vanzelf komen, dat je ervoor moet knokken, dat je niet onmiddellijk moet opgeven of dat je niet direct moet huilen na een klein verlies. lol

Reageer

Je bent niet ingelogd en kunt daarom niet reageren.

In de wandelgangen

Zaterdag 22 september
Liverpool bereidt een bod van 35 miljoen euro voor op Nicolo Barella. Lees verder
X

Inloggen op Voetbalzone

Leuk dat je actief wilt zijn op de grootste voetbal community van Nederland. Voor alle mogelijkheden lees je onze FAQ.

Gebruikersnaam
Wachtwoord
 
Wachtwoord vergeten?
Registreren