Voormalige uitdager van Barça en Real dreigt verder weg te zakken in moeras

Donderdag, 5 maart 2020 om 17:22Robin Bruggeman • Laatste update: 17:21

Rivaldo, Bebeto, Roy Makaay, Juan Carlos Valerón, Diego Tristán, Noureddine Naybet, Albert Luque, het lijstje met bekende namen dat rond de eeuwwisseling voor Deportivo La Coruña speelde is lang en indrukwekkend. De club uit het uiterste noordwesten van Spanje mengde zich in die tijd niet alleen in de strijd om de landstitel tussen Barcelona en Real Madrid, maar hoorde ook een aantal jaar op rij bij de Europese elite. Twintig jaar later is er van de ambities in Galicië echter weinig meer over en de vrees voor degradatie naar het Spaanse derde niveau is onder de fans van het voormalige Súper Dépor momenteel groter dan de hoop op een terugkeer op het hoogste podium van het Europese voetbal.

Door Robin Bruggeman

Het verhaal over de opkomst en ondergang van Deportivo begint en eindigt met één man: Augusto César Lendoiro. De Spanjaard nam eind jaren tachtig van de vorige eeuw de voorzittershamer in handen van wat tot die tijd feitelijk een provincieclub was. Los Branquiazuis hadden voor het aantreden van Lendoiro het grootste deel van hun geschiedenis doorgebracht op het tweede niveau, met enkele seizoenen in de lage middenmoot van de Primera División als uitschieters. Met de nieuwe preses aan het roer verdween het eerdere beleid dat gericht was op financiële stabiliteit en verbeteringen aan de infrastructuur echter naar de achtergrond en werd de portemonnee getrokken om de selectie fors te versterken. Na de promotie in 1991 volgde een eerste golf aan aankopen met onder meer Bebeto, Donato en Mauro Silva en zij zouden later gezelschap krijgen van spelers als Rivaldo, Djalminha en Txiki Begiristain.

Onder trainer Arsenio Iglesias werd daarop een eerste aanval op de Spaanse top ingezet, met tweede plekken in 1993 en 1994. In het seizoen 1993/94 was Deportivo zelfs zo dicht bij de winst van de eerste landstitel dat een overwinning op Valencia in de laatste speelronde genoeg was om Barcelona voor te blijven. De Catalanen beloofden los Che, zo bleek twintig jaar later, echter een forse premie als zij erin slaagden om de aanvalsdrift van de Galiciërs te beteugelen en Deportivo slaagde er, ondanks een strafschop in de blessuretijd, niet in om tot scoren te komen. Met winst van de Copa del Rey volgde een jaar later wel de eerste grote triomf en in de zomer van 1995 moest ook Real Madrid eraan geloven in de Supercopa. De Koninklijke kreeg verspreid over twee wedstrijden met maar liefst 5-1 op de broek en begon zo met het schaamrood op de kaken aan het seizoen 1995/96.

Roy Makaay werd in het seizoen 2002/03 in dienst van Deportivo La Coruña met 29 doelpunten topscorer van LaLiga en verdiende in datzelfde jaar ook de Europese Gouden Schoen

Enige landstitel
De opmars van Deportivo bleef in de tweede helft van de jaren negentig voortduren en in het seizoen 1999/00 volgde de ultieme beloning. In een jaar waarin Real Madrid voor het eerst in 22 jaar buiten de top vier eindigde en Atlético Madrid degradeerde, werd de ploeg van Javier Irureta, die in 1998 het stokje over had genomen van Iglesias, met een voorsprong van vijf punten op achtervolgers Barcelona en Valencia voor de eerste keer kampioen van Spanje. In de jaren erop zou Deportivo een vast waarde in de Spaanse top blijven, al slaagde de club er niet meer in om nog een landstitel aan zijn palmares toe te voegen. Wel werd in 2002 het eeuwfeestje van Real Madrid verstierd met een overwinning in de finale van de Copa del Rey, terwijl de grootmacht er ook in de Supercopa opnieuw aan moest geloven. Ook op Europees gebied maakte Deportivo de nodige indruk, met het seizoen 2003/04 als hoogtepunt. De naam van de Spanjaarden is voor altijd verbonden aan het kunststukje dat zij in de kwartfinale van de Champions League flikten door een 4-1 nederlaag tegen een iconisch AC Milan in het San Siro weg te poetsen door in eigen huis met 4-0 te winnen. De halve finale tegen het FC Porto van José Mourinho, de latere winnaar, ging uiteindelijk verloren door een rake strafschop van Derlei en dat betekende meteen het laatste hoogtepunt van het decennium dat het eens zo bescheiden Deportivo zich kon meten met de absolute top.

Vanaf 2005 hield de club, die in de jaren ervoor op veel te grote voet had geleefd, de hand op de knip met een beleid dat naar eigen zeggen gericht was op de ‘doorstroming van de jeugd’. Deportivo zakte zodoende steeds verder weg en een ware leegloop volgde. In 2011 waren met Valerón en Manuel Pablo nog twee dragende krachten van het Súper Dépor van de jaren ervoor over, maar ook zij konden niet voorkomen dat hun ploeg, zeven jaar nadat het op de rand van de Champions League-finale stond, degradeerde naar het tweede niveau. Lendoiro had in die tijd nog wel de touwtjes in handen bij Deportivo, al was de preses toen al veel van de glans van de succesjaren kwijtgeraakt: “Mijn grootste fout is dat ik spelers niet verkocht heb toen dat wel kon. De illusie was echter dat we prijzen zouden winnen. Nu moet ik een oplossing zien te vinden voor de problemen die daaruit zijn voortgekomen. Zoals de fans echter zingen: ‘Hoe kan ik ooit vergeten dat Deportivo kampioen is geworden als dat het beste is wat me ooit is overkomen?’”, liet hij in 2009 optekenen in de Spaanse pers.

In 2002 werd ten koste van Real Madrid de Copa del Rey gewonnen

Jojo-club
Krant El País legde in datzelfde jaar de vinger op de zere plek: “Hij (Lendoiro, red.) reikte samen met hen tot de hemel, redde hen na bijna twintig jaar op het tweede niveau om vervolgens kampioen te worden, twee bekers te winnen en door Europa te kuieren. Dat deed hij ten koste van een schuld van 160 miljoen euro.” De hemel bleef na 2011 echter ver weg voor een van de vijf clubs die (samen met Barcelona, Real Madrid, Atlético Madrid en Valencia) deze eeuw kampioen van Spanje werd en Deportivo ontpopte zich in de jaren erna tot een jojo-club, zoals de club in eigen land wordt omschreven. Na een promotie in 2012 volgde een directe degradatie, opgevolgd door nog een promotie en degradatie. Tussen 2014 en 2018 lukte het Deportivo zowaar om vier seizoen op rij op het hoogste niveau te blijven, maar onder leiding van trainer Clarence Seedorf volgde bijna twee jaar geleden toch weer een degradatie naar LaLiga 2.

De Galiciërs deden hun reputatie van jojo afgelopen seizoen daarop bijna weer eer aan door meteen terug te keren op het hoogste niveau, maar in de finale van de play-offs tegen Real Mallorca kwam Deportivo uiteindelijk een doelpunt te kort om meteen weer te promoveren. In de huidige voetbaljaargang zien de zaken er echter minder florissant uit voor de voormalige hemelbestormer en de eerste overwinning van dit seizoen liet maar liefst vier maanden op zich wachten. Tussen half oktober en het einde van het vorige jaar bungelde Deportivo hopeloos onderaan in LaLiga 2 en onder de fans begon de vrees voor een volgende degradatie naar het derde niveau zienderogen toe te nemen. Een afdaling naar de Seguna División B zou weleens de doodsteek kunnen beteken voor de eens zo ambitieuze club, daar het perspectief op redding op dat niveau weinig hoopgevend is. De derde klasse wordt in Spanje gevormd door maar liefst tachtig clubs, die verdeeld zijn over vier groepen. Het niveau tussen deze clubs loopt zo uiteen dat Deportivo het op zou moeten gaan nemen tegen opponenten die niet eens bij de beste honderd clubs van Spanje horen.

Het bereiken van de halve finales van de Champions League in 2004 was het laatste grote wapenfeit van Deportivo La Coruña

Met het aantreden van Fernando Vázquez als nieuwe trainer vlak na de feestdagen is er echter sprake van een klein kerstwonder in het Riazor en in zijn eerste zes wedstrijden tegen Numancia, Racing Santander, Cádiz, Albacete, Las Palmas en Alcorcón mochten maar liefst achttien uit achttien punten genoteerd worden voor het zieltogende Dépor. Hoewel Váquez’ zegereeks op Valentijnsdag ten einde kwam met een gelijkspel tegen Girona en de daaropvolgende wedstrijd tegen Real Zaragoza zelfs werd verloren, heeft Deportivo in ieder geval weer een reële kans om het vege lijf te redden. Zondag werd er met een gelijkspel in de Galicische derby tegen Lugo opnieuw een punt binnengesleept en de voorsprong op datzelfde Lugo, dat momenteel op een degradatieplek staat, bedraagt nu drie punten. Nummer zeventien Deportivo hoopt daarom in de komende maanden de blik weer enigszins omhoog te kunnen richten en door de kleine verschillen op het tweede Spaanse niveau in ieder geval enigszins afstand te kunnen nemen van de rode streep.

Nr.TeamMWGV+/-Pnt
1Espanyol2114342245
2Real Mallorca2112631842
3Almería2013251341
4Rayo Vallecano211146937
5Sporting Gijón211065636
6Leganés201046534
7Ponferradina21948-331
8Girona21867-130
9Las Palmas21786-329
10Lugo21777028
11Málaga21777-728
12Real Oviedo21696327
13Mirandés21768027
14Fuenlabrada21696-127
15UD Logroñés218310-827
16Tenerife21759-126
17Real Zaragoza215511-420
18Sabadell215511-720
19FC Cartagena215511-820
20Alcorcón205411-919
21castellon215412-1019
22Albacete203611-1415

Zidane: 'Meer dan verdiende overwinning op Barcelona'
Meer video's

Poll

Denk jij dat Deportivo La Coruña dit seizoen gaat degraderen uit LaLiga 2?


Gerelateerd

Meer sportnieuws

10 reacties (laatste reactie door sannedijkstra)

Was vroeger idd een sterke club, Ik weet nog dat ik heel jong was en we 2 x met 1-0 en 0-1 verloren, Volgens mij was dat ook het seizoen dat ze de halve finale haalde

De 8-3 tegen Monaco kan ik me nog herinneren en Valencia dat toen een topclub was die 2x de Cl finale haalden

Het komt er dus op neer dat het het man city of psg was van de eeuwisseling. Je als kleinere club natuurlijk nooit redden als de geldschieter weg valt en er geen grote infrastructuur of stad achter je staat wat bij city en psg wel het geval is.

4 maart 2020 om 02:35

Bij City moeten we ook nog maar afwachten... Was ook weinig voordat investeerders instapten. Als rijke sjeiks ineens weggaan, zeker nu er 2 jaar geen CL gespeeld zal worden, is het ook maar afwachten wat er overblijft. De grote infrastructuur is aanwezig, maar dit zou dan financieel ook juist problemen kunnen gaan ipleveren als er geen goed opbrengsten plaatje staat tegenover de lasten...

Gekke competitie. Het verschil tussen Depor en Elche (laagste promotie play off plaats) is "maar" 8 punten. Daar tussen in 9 ploegen met maar 3 punten onderling verschil. Zo doe je mee voor de play offs, zo kijk je steeds over je schouder naar beneden...

Racing Santander is ook een club die langzaam wegkwijnt. Dit is natuurlijk triest maar het geeft wel aan dat in Spanje er een breed draagvlak is en de concurrentie moordend is. Sporting Gijon is ook een club, met een waanzinnige opleiding die ook moeite heeft om te promoveren naar de Premier Division. Malaga & Real Oviedo zijn ook potentiële PD ploegen kwa omvang. Volgend jaar komt er Espanol ook nog eens bij. Segunda Division blijft gewoon een zware en aantrekkelijke competitie

4 maart 2020 om 16:53

Racing is afgelopen seizoen gepromoveerd naar Liga 2. Helaas staan ze onderaan waardoor ze waarschijnlijk wederom degraderen. Maar die hebben het zwaarste gedeelte al achter de rug en zijn in principe bezig om op een goeie manier terug te komen.

Het ligt gewoon dicht bij elkaar in die competitie. Dergelijke clubs hebben gewoon de mazzel nodig dat er iemand met een project komt waarbij er wat honderden miljoenen erin gepompt worden. Een miljardair die graag een club als hobby wil hebben.

Reageer

Je kunt niet reageren op oude documenten.

Deportivo la Coruña

Selectie
Actuele wedstrijden
SpelersPositieW
Borja GalánAanvaller81
Rui Costa Aanvaller70
Carlos AbadKeeper100
D. RolanAanvaller32
L. GarcíaKeeper00
BóvedaVerdediger61
Guille BuenoVerdediger00
Voor de complete selectie: Clubpagina Deportivo la Coruña.

45 jaar
31 fans

In de wandelgangen

Donderdag 21 januari
Heracles Almelo is dicht bij de tijdelijke komst van Ahmed Kutucu. Lees verder
X

Inloggen op Voetbalzone

Leuk dat je actief wilt zijn op de grootste voetbal community van Nederland. Voor alle mogelijkheden lees je onze FAQ.

Gebruikersnaam
Wachtwoord
 
Wachtwoord vergeten?
Registreren