‘Als je met hem op straat loopt, lijkt het alsof hij Tom Hanks of Brad Pitt is'

Donderdag, 5 september 2019 om

Het lijkt alweer een kleine eeuwigheid geleden dat Calvin Jong-a-Pin in Japan terechtkwam. Toen de inmiddels 33-jarige verdediger acht jaar geleden in het land van de rijzende zon tekende, had hij nooit kunnen bevroeden dat hij er nu nog altijd zou spelen. Na de eerste zes maanden wilde Jong-a-Pin eigenlijk zo snel mogelijk terug naar Nederland, maar hij hield vol, vond zijn weg binnen de naar eigen zeggen ‘mooiste cultuur ter wereld’ en begon van Japan te houden. Een gesprek over een onverwachtse stap, een cultuurshock, spelen met absolute supersterren en hoe het avontuur in Azië hem tot een ander persoon maakte.

Door Chris Meijer

De ster van Jong-A-Pin was tien jaar geleden rijzende in Nederland. De geboren Amsterdammer werd door sc Heerenveen op jonge leeftijd weggekaapt bij FC Volendam, waarna hij in Friesland uitgroeide tot international van Jong Oranje. Met het hoogste Nederlandse jeugdteam werd hij in 2007 Europees kampioen en speelde hij een jaar later op de Olympische Spelen in Peking. In de jaren die volgden, lukte het Jong-a-Pin niet direct om bij Heerenveen uit te groeien tot onbetwiste basisspeler. Na een jaar op huurbasis bij Vitesse en een seizoen waarin hij namens de Friezen betrekkelijk veel speelde, kwam Jong-a-Pin niet met Heerenveen tot een overeenstemming over een nieuw contract. In eerste instantie leek de verdediger zijn carrière te vervolgen bij Odense BK, maar een overstap naar Denemarken ketste op het laatste moment af. Er was verder nog belangstelling van het Zweedse Helsingborg en vanuit Griekenland, clubs waar Jong-a-Pin sportief perspectief zag. “Ik had een paar jaar eerder helemaal niet verwacht dat ik op deze leeftijd al naar Japan zou gaan”, lacht hij in gesprek met Voetbalzone. Jong-a-Pin speelde eerst vier jaar voor Shimizu S-Pulse en kwam vervolgens via Machida Zelvia bij Yokohama FC terecht, waar hij nu inmiddels aan zijn derde jaar bezig is.

Wat was je eerste reactie toen je hoorde van de belangstelling vanuit Japan?
“Dat ga ik absoluut niet doen, ben je gek geworden? Mijn zaakwaarnemer drukte me op het hart dat ik toch eerst even naar het contract moest kijken. Het zat helemaal niet in mijn hoofd dat mensen zo’n bedrag voor mij zouden betalen. Toen hij het contract liet zien, zei ik: weet je wat? Ik ga zelfs op de fiets daar naartoe. Het aanbod vanuit Japan was vele malen beter dan wat me was aangeboden, dus toen heb ik een bewuste keuze gemaakt om het doen. Ik was een sukkel geweest als ik het had laten gaan. Toentertijd gaf ik wel andere excuses, het avontuur, bla, bla, bla. Maar ja, eigenlijk was het vooral financieel aantrekkelijk. Ik dacht: als ik hier heb gevoetbald, heb ik mijn huis afbetaald, een mooie auto en een goed zakcentje. Dan kom ik daarna weer lekker terug naar Europa. Ik tekende voor zes maanden, met een optie voor nog een seizoen. Al snel werd die optie gelicht, maar op dat moment had ik het helemaal niet naar mijn zin.”

Jong-a-Pin in duel met Sergio Agüero op de Olympische Spelen van 2008 in Peking.

Waardoor had je moeite om je plek te vinden?
“Shimizu is eigenlijk het Heerenveen van Japan, dat is het platteland. Het is heel mooi, met de bergen en de zee. Maar er is vrij weinig. Acht jaar geleden had je niet overal internet. Ik kon bijvoorbeeld niet snel even dingen vertalen op mijn telefoon. De mensen daar spraken matig Engels en er waren bijna geen buitenlanders, dus ik was best alleen. Daardoor kwam ik in een vast ritme: trainen, naar huis, Playstationen, nog even naar de sportschool, uit eten in mijn eentje en weer Playstationen. Op gegeven moment is dat behoorlijk eenzaam. Mensen renden wel voor mij, ik had een eigen vertaler en alles was perfect geregeld. Maar alles bleef afstandelijk, mijn beste vriend was mijn vertaler. Dat was ook een soort robot: alles wat je hem vraagt, doet hij perfect. Maar hij doet niks uit zichzelf. In het begin dacht ik dat niemand me leuk of aardig vond. Het bleek dat je op hen moet afstappen, ik bleef aanvankelijk juist afwachten. Ik was nieuw in het team, dus ik had het idee dat ze mij de boel wel lieten zien. Dat doen ze dus niet, je moet zelf vragen stellen en leuk met ze zijn. Als je alleen verlegen in een hoekje gaat zitten, laten ze je daar ook en dan blijf je er waarschijnlijk voor eeuwig.”

Je kwam samen binnen met Arsenal-icoon Fredrik Ljungberg, was het niet geweldig om met hem daar samen te spelen?
“In het begin had ik zoiets van: wow, Freddie is hier. Maar hij deed op het veld dingen waarvan ik dacht: jeetje, kom op man. Een voorbeeldje: hij kwam altijd als aanvallende middenvelder de bal ophalen bij de centrale verdediger. De trainer zei dan tegen hem dat hij achter de spitsen moest blijven, omdat hij op die positie gevaarlijker zou zijn. Is-ie vervolgens een hele training achter de spits blijven staan, zonder te bewegen. Hij voelde zich groter dan iedereen, zo behandelde hij iedereen ook. De hele tijd zei hij: ‘Bij Arsenal deden we het zus of zo’. Maar ja, we waren niet bij Arsenal. We zaten ergens op het platteland in Japan. Ik vond het eerder geweldig om met Shinji Ono (ex-Feyenoord en nog altijd actief bij FC Ryukyu op het tweede niveau in Japan, red.) te spelen. Hij is hier echt een superheld. Mensen in Japan zeggen dat Ono drie ogen heeft: twee waar ze horen te zitten en een in zijn achterhoofd. Dat is echt zo, ik kan me herinneren dat hij me een bal gaf zonder dat ik het idee had dat hij me had gezien. Alsof hij me de hele tijd in de gaten had gehouden, maar ik wist zeker dat hij niet had gekeken. Ik speelde in mijn eerste periode in Japan op het middenveld met Ono en Ljungberg.”

Ono in het shirt van Shimizu S-Pulse, tijdens de met 4-0 verloren benefietwedstrijd tegen Ajax in 2011.

Had dat invloed op je status?
“Ik liftte in het begin mee op de status van Ljungberg. Ik kwam uit Europa, had het jeugd EK gewonnen, enkele Europese wedstrijden gespeeld en kwam binnen met Ljungberg, als een soort pakketje. Dan ben je wel een heer, maar je moet toch iemand die al tien jaar in de competitie speelt, en er misschien geen pepernoot van kan, veel meer respecteren. Overigens staat de trainer te allen tijde bovenaan in de hiërarchie. Als de trainer iets zegt en jij bent het er niet mee eens, zeg je niets. Dat doet niemand. Ze houden er niet van om tegengesproken te worden. Ook al denk je: nou, hiermee gaan we de wedstrijd echt verliezen. Dat kan iedereen denken, maar dan zit er niets anders op dan de wedstrijd op die manier in te gaan. Zelfs als je het heel respectvol brengt, wordt het niet gewaardeerd. Je moet gewoon doen wat de trainer zegt.”

Hoe verging het je op het veld? Aangezien ze de optie in je contract lichtten, moet je daar redelijk snel je draai hebben gevonden.
“Dat viel nog best tegen. Toen ik hier kwam, kon ik totaal niet fysiek spelen. In mijn eerste zes maanden kreeg ik negen gele kaarten, allemaal voor vasthouden, een schouderduw of zoiets. Niet eens voor een wilde sliding, alleen maar voor het feit dat ik fysiek machtig was. Het was toentertijd eigenlijk zaalvoetbal op een groot veld en dat was ik totaal niet gewend, want in Nederland werd er op dat moment best wel fysiek gespeeld. Het was lastig, want dan zit je thuis en dan denk je dat het allemaal aan jou ligt. Nadat ze de optie lichtten, had ik zoiets van: nog een jaartje. Vervolgens speelde ik mijn beste jaar, werd ik gekozen tot speler van het seizoen en kreeg ik een aanbieding waar je u tegen zegt.”

Jong-a-Pin kreeg bij Shimizu S-Pulse een driejarig contract onder zijn neus geschoven. “Ik dacht: jeetje, wat moet ik nu doen? Zo’n aanbieding ga ik nooit meer vinden, na het ondertekenen was ik eigenlijk binnen. Ik heb gekozen om te bikkelen en te blijven. Dat is de beste beslissing gebleken, want ik ben van Japan gaan houden”, zegt de verdediger met een glimlach. Mede dankzij het advies van zijn moeder wist Jong-a-Pin uiteindelijk zijn plaats te vinden in Japan. “Het is heel lastig om hier binnen te komen en veel buitenlandse spelers overleven het niet, dan zijn ze binnen een jaar of zes maanden weer weg. Als je je kan aanpassen én je unieke buitenlandse spel kan behouden, ben je echt heel waardevol en kan je het lang volhouden. Ik doe dat nu, dat is de sleutel om hier te blijven. Al is het in China nog moeilijker om te overleven, want daar hebben ze zoveel geld dat ze je hooguit vier maanden de tijd geven. Als je dan niet presteert, betalen ze je uit en halen ze een andere superster.”

Na ruim vier jaar kwam er in 2015 een einde aan zijn dienstverband bij Shimizu S-Pulse, ingegeven door slepend blessureleed en degradatie uit de J-League. In zijn tot dusver laatste seizoen op het hoogste niveau had Jong-a-Pin al langere tijd last van zijn knie. Op de MRI-scan en de röntgenfoto’s kon geen schade aan het gewricht ontdekt worden, waardoor men bij Shimizu S-Pulse geen noodzaak zag om hem aan de kant te houden. “Na vier maanden was ik het zat, ik kon niet eens meer een pass over een paar meter met de binnenkant van mijn voet geven. Ze wilden dat ik met injecties bleef spelen, maar dat kon écht niet. Ik ben terug naar Nederland gegaan. Mijn moeder werkt in het AMC, dus zo kwam ik bij een kniespecialist terecht”, zo blikt de verdediger terug. In Amsterdam werd bij hem het Plica syndroom vastgesteld, een verdikte slijmvliesplooi die niet met een MRI of röntgenfoto te zien is en met een operatie moet worden verholpen. “In principe sta je dan zes weken aan de kant, wat relatief meevalt. De club zat alleen in de degradatiezorgen en doordat ik een van de beste spelers was, hebben ze me gehaast teruggebracht. Na twee weken te hebben getraind, wilden ze dat ik alweer ging spelen. Ik was er helemaal niet klaar voor, maar ze haalden me over om zestig minuten te spelen. Dat werden er uiteindelijk negentig, terwijl we op dat moment om de drie dagen speelden.”

“Twee wedstrijden later liep ik een hamstringblessure op. Moest ik weer gehaast teruggebracht worden. Ik bleef vervolgens sukkelen met blessures, waardoor Shimizu me liet gaan en mijn hele reputatie weg was in Japan”, vervolgt Jong-a-Pin. Hij leek vervolgens op weg naar een Roemeense topclub, tot er een telefoontje binnenkwam van de teammanager van Machida Zelvia. “Ik dacht: wat is Machida, jongen? Ze waren net vanaf het derde naar de tweede niveau gepromoveerd. Ik heb er vijf minuten over nagedacht en zei toen: weet je wat, ik ga echt niet naar Roemenië. Ik pak deze kans gewoon, laat me hier zien en speel dan volgend jaar ergens anders. Dat is gelukt, want ik ben een jaar later naar Yokohama FC gegaan. Die spelen weliswaar ook op het tweede niveau, maar dat is wel een grote club met absolute supersterren.”

Eén van die sterren is Kazuyoshi Miura, met 52 jaar de oudste profvoetballer ter wereld.
“Ze noemen hem King Kazu. Nou, hij is echt een koning hier, hoor. Als je met hem op straat loopt, lijkt het alsof je met Tom Hanks of Brad Pitt bent. Hij heeft ook echt twee man nodig, om mensen van hem af te houden. Die man doet alles voor het voetbal, zijn leven is georganiseerd zodat hij kan presteren en niet geblesseerd raakt. Elke training doet hij op honderd procent. Ik train heel soms weleens op zestig procent, omdat ik tot dusver iedere minuut van het seizoen heb gespeeld. Deze gast doet dat nóóit. Hij heeft zijn eigen chauffeur, zodat hij niet hoeft te rijden en uitgerust op de training aankomt. Verder heeft hij nog een diëtist en een medische staf die elke wedstrijd of training meegaat. Als ik op de club aankom, is hij al een uur bezig. Vervolgens traint hij ook nog volle bak met onze training mee. Op zijn 52e doet hij nog alles mee, hij krijgt geen speciale behandeling. Wat dat betreft heb ik wel respect voor hem, hij heeft gewoon tien procent vetpercentage en een sixpack staan. De gekte rond mijn andere ploeggenoot Shunsuke Nakamura is hetzelfde, dat zijn koning en keizer. Je mag die sterren op het veld ook eigenlijk niet aanraken.”

Hoe merk je dat als speler op het veld?
“Ik zal een voorbeeldje geven. Ik kan me nog herinneren dat ik tegen Nakamura speelde. Hij heeft ooit namens Celtic twee keer gescoord tegen Manchester United. Vooraf wist ik weinig van het Japanse voetbal, maar hem kende ik wel. Hij speelde toen voor Yokohama Marinos en tijdens de wedstrijd stond ik op zijn voet. Ik werd met een schijntrap weggekapt, maar ik had die kap gelezen. Vervolgens plantte ik mijn voet op die van hem, dus hij ging neer. Nou, het hele stadion ging los, elf spelers renden op me af en riepen: ‘Wat doe je nou?!’ Niks aan de hand, joh. Ik stap per ongeluk op zijn voet. Ik kreeg nog geen gele kaart, maar bij iets kleins daarna was het meteen: boem, gele kaart.”

Jong-a-Pin viert een doelpunt namens Yokohama FC.

Worden sterren sowieso niet buitengewoon aanbeden in Japan?
“Als je hier een ster bent, ben je ook echt een superster. Toen ik het goed deed bij Shimizu hoefde ik nooit boodschappen te doen, de supporters gaven me altijd aardbeien, ander fruit of koekjes. Het is een Japanse traditie dat als je cadeautjes geeft, je voedsel geeft. Na een training had ik vijf tassen, met van alles en nog wat. De meeste spelers zetten het op tafel in de kleedkamer, dan delen we het. Tenzij het echt lekker was, dan deelde ik het niet. Soms kreeg ik dingen, waarvan ik dacht: zo, dat is lekker.”

Na drie seizoenen bij Yokohama loopt zijn contract aan het einde van dit kalenderjaar af. Jong-a-Pin weet nog niet of die verbintenis nog verlengd zal worden. “Ik doe het goed, maar je weet het hier nooit. Ze kunnen in je gezicht lachen en vervolgens zeggen: ‘Ja, tot ziens’. Het is hier nooit ‘nee’, altijd ‘misschien’. Ik bereid me daar een klein beetje op voor. Daarom oriënteer ik mezelf ook wel een beetje. Ik zie eigenlijk alles wel zitten, tenzij het een heel gek land is. Ik wil gewoon voetballen en hoef niet echt meer te denken aan de centjes. Het belangrijkst is dat het mooi voor mij en mijn familie is”, zo legt hij uit. Na acht jaar bekent Jong-a-Pin dat hij Nederland ook wel een beetje is gaan missen. “Ik mis de mensen in Nederland. Grote persoonlijkheden. En ook hoe men zo lekker eerlijk kan zijn tegen elkaar. Maar ik zie mezelf als voetballer niet zo snel terugkeren naar Nederland. Wie gaat me nog terughalen? Ik ben 33 jaar en men heeft niet echt respect voor Japan. Met de Nederlandse mentaliteit krijg je dan zoiets van: acht jaar lang niet op topniveau gespeeld, je weet hoe het gaat. Als ze me ergens mee laten trainen, bijvoorbeeld bij Heerenveen, zullen ze zien dat ik het nog wel kan. Mocht ik geen andere opties hebben of ik héél graag in Nederland willen spelen, overweeg ik het nog om ergens stage te lopen.”

Denk je nog weleens terug naar het begin van je carrière, toen je met Jong Oranje Europees kampioen werd?
“Ik kijk weleens naar de Premier League en denk dan: fuck man, ik heb met hem gevoetbald, tegen hem gevoetbald en die gozer was nergens tegen mij. Inmiddels heb ik er geen last meer van, maar tot een paar jaar geleden had ik zoiets van: verdomme man, die gozer daar had ik ook kunnen zijn. Ik heb voor een andere weg gekozen en daar heb ik geen spijt van. Als ik zie wat het leven mij heeft geboden, ben ik heel blij dat ik dit heb gedaan. Ik heb misschien niet de topcarrière gehad die men in Europa, en ik in het begin ook, voor ogen heeft. Maar als persoon heb ik zoveel uit deze stap gehaald: ik heb hier mijn vrouw ontmoet, heb hier een zoontje gekregen en heb een hele mooie cultuur leren kennen.”

Heeft het leven in Japan je ook tot een ander persoon gemaakt?
“Ja, absoluut. Je moet hier alles vergeten wat je in Nederland kent of hebt geleerd, eigenlijk opnieuw beginnen. Dan zie je de mooie dingen. Ik had de mentaliteit van een straatschoffie. Niet dat ik iets verkeerd heb gedaan, ik was altijd een aardige jongen. Maar die overlevingsdrang had ik wel, zo voetbalde ik ook. Als verdediger wilde ik dat niemand me voorbij kwam, het maakte niet uit hoe. Als ik op je enkel moest gaan staan, deed ik dat. Dat soort dingen heb ik niet meer, ik ben wat rustiger. Japan is een heel mooi land, het zal lastig zijn om weer terug te gaan naar Europa. Het land is zo groot, alles is zo verschillend en in acht jaar tijd heb ik zeker nog niet alles gezien. Ik kan hier nog wel even blijven, hoor. Mijn vrouw zegt ook weleens: ‘Als je ergens anders naartoe gaat, waar moeten we dan heen?’ We kunnen overal heen, maar de levensstandaard is nooit te vergelijken met Japan. Maar ja, het voetbal is onvoorspelbaar. Je weet nooit wat er gaat gebeuren.”

Guardiola: 'We hadden geen geld meer voor een nieuwe verdediger'
Meer video's

Poll

Zie jij Calvin Jong-a-Pin als voetballer terugkeren naar Nederland?


Gerelateerd

Meer sportnieuws

27 reacties (laatste reactie door rondvaartboot)

Mooi artikel, ook wel eigenlijk bekend dat voetballers altijd zeggen dat ze ‘voor het avontuur kiezen’ maar het voor ‘t geld doen. Niks mis mee natuurlijk, nu heeft hij beiden! Verder dacht ik wel dat Ljungberg altijd een bescheiden speler was, maar uit dit verhaal wordt er een ander beeld geschetst van hem.

4 september 2019 om 08:53

Dat Ljungberg zich overschat stond ook al in het boek van Zlatan. Exact dezelfde quote zelfs: 'bij Arsenal doen we het zus of zo'.

4 september 2019 om 12:38

Maar volgens mij was Ljungberg ook altijd een type dat graag dwars was. Zijn kwaliteit bij Arsenal was dan ook vaak dat hij tactisch onlogische dingen deed en daardoor tussen de linies vrij kwam en van daaruit met zijn snelheid de ruimte kon induiken.

Leuk interview/artikel. Interessante anekdotes en lekker open.

Geweldig artikel! VoetbalZone krijgt vaak veel shit over hun heen, onder andere van mij, door het vele clickbait en herhaling. Maar artikelen zoals deze vind ik telkens weer geweldig. Spelers waarvan je echt 10 jaar niet gehoord hebt blijken een geweldige carrière te hebben 9000 km verderop!

4 september 2019 om 12:49

Helemaal mee eens, dit zijn echt fantastische artikelen! Zo leuk om te lezen en om wat meer de belevingswereld van zo'n avontuurlijk voetballer mee te krijgen. Ben nu wel heel benieuwd wat hij daar met zijn dikke contract zou hebben verdiend, maar hun het hem van harte 😄👌

5 september 2019 om 13:32

Ja ik ook van harte mee eens, heb ik ook al eens eerder gezegd bij zo'n zelfde soort interview. Dit zijn echt met afstand de beste artikelen op VZ. Een lang interview met een speler waar je al jaren niks meer van gehoord hebt. Heerlijk.

Eigenlijk is dit het beste artikel wat ik in tijden hier heb gelezen. Neem nooit de tijd voor die lange teksten maar hier zat alles in. Mooi om te lezen dat Calvin toch heeft doorgezet en er alles uit heeft gehaald. Vrouw, kind, carrière en zoals hij zelf zegt genoeg centen. Had echt een totaal ander beeld van Ljunberg, dit is best wel stuitend, denkend en doen alsof je beter bent dan de rest. Mooi verhaal! Echt een avontuur.

5 september 2019 om 13:34

Ze hebben al eerder dit soort interviews, zijn vaak zeer de moeite waard. Kan me er ook nog een herinneren van een speler die in Japan Indonesie en ook nog Vietnam of Thailand ofzo had gespeeld. Heel leuk.

Wat een geweldige speler is dit. Toen ik een beetje in voetbal begon te raken speelde hij bij Heerenveen en was het éã©n van mijn favoriete spelers. Ik hoopte erg dat hij naar ADO kwam maar vond het toen al ongelooflijk stoer dat hij naar Japan zou gaan. Een keus die ik zelf begrijpelijk vind en zo eens in de zoveel tijd google je zo’n jongen nog eens en zie je dat hij nog steeds in Japan, dan weer voor een andere club, maar toch steeds in Japan speelt. Leuk om eens wat meer achtergrond te krijgen van deze speler. Voor mij persoonlijk een parel in de voetbalwereld.

Leuk artikel op Voetbalzone. Mooi dat deze jongen 8 jaar na zijn overstap toegeeft dat het puur voor het financiële plaatje was. maarja, eigenlijk weet iedereen het ook wel bij spelers die zo'n soort stap maken.

Mooi article, en idd hij was helemaal van mijn radar verdwenen.
Heeft het goed gedaan in Japan, anders houden ze niet zo lang.
Leuke competitie om te spelen zo te horen en altijd op tijd betaald worden en goed betaal worden. Meer wil je niet als voetballer.

Wow, heel mooi artikel en sluit me aan bij de complimenten van de users hierboven VZ! Heel leuk om een kijkje te krijgen bij jongens die voor ons van de radar zijn verdwenen. Hij komt over als een sympathieke nuchtere jongen die heerlijk aan het voetballen is in Japan. Ik zou daar gewoon lekker blijven (ook na zijn voetbalcarriere)!

Leuk artikel Aan zijn Instagram te zien geniet hij ook oprecht van het land. Lijkt me ook een fantastisch land om in te wonen. De cultuur, het eten, de mensen, de natuur. Je wordt daar als sporter ook bijna aanbeden als je het goed doet.

Als ik het als profvoetballer kon maken, een beetje op een zijspoor zou raken als Jong-a-Pin en een aanbod uit Japan zou krijgen, zou ik het ook wel hebben geweten.

Mijn complimenten VZ. Mooi artikel! Als dank klik ik op een paar overduidelijke clickbait artikelen en zelfs op een Ad.

5 september 2019 om 13:35

Hahaha, brave klant ben jij Maar terechte complimenten.

Dit is geen leuk artikel maar een prachtig artikel. Inderdaad wat hierboven wordt aangegeven veel kritiek op Voetbalzone maar zulke dingen mogen van mij elke dag erop komen. Dit zijn dingen die je ook laten nadenken van wees blij met wat je hebt en nooit zomaar iets lullen als je er nog niks vanaf weet.

Dit artikel is toch al een jaar geleden getikt, of heb ik het verkeerd? Ik heb dit al een keer gelezen...

Blijft mooi in ieder geval.

Geweldig leuk artikel! Leest bijzonder lekker weg. Was deze jongen helemaal uit het oog verloren, toch blij voor hem dat hij nog een behoorlijk succesvolle carrière heeft ( gehad )

Als er een maandelijks VZ magazine zou zijn met alleen maar zulke artikelen zou ik het direct kopen

Toevallig stuitte ik hier op. Maar gelukkig geen spijt van. Erg leuk artikel!

Als iemand die van kind’s af aan fan is van het Japanse voetbal is dit zo’n leuk en geweldig stuk om te lezen! Jong-A-Pin is ook gewoon een cultheld geworden tevens zeer gewaardeerde kracht. Nooit goed genoeg geweest voor de top of subtop in Japan maar alles daaronder heel erg bruikbaar.

Dat je op je 33ste nog kan spelen bij Yokohama met onder andere Matsui die 6 jaar Ligue 1 ervaring heeft, Nakamura en King Kazu dan mag je echt in je handjes knijpen! Yokohama is ook een prachtige ‘echte’ club zoals men dat noemt tegenwoordig. Wordt bestuurd door supporters (als enige in Japan) en is niet verziekt door het geld dat clubs als Vissel Kobe en Sagan Tosu hebben.

Ben jaloers dat hij met zowel Shinji Ono, als Shunsuke Nakamura, als Kazu Miura heeft gespeeld. Voor onze begrippen zijn dit geen bijster grote namen maar het is vergelijkbaar om als relatief matige speler bij een club te komen waar je samen met Van Persie, Robben en Sneijder komt samen te spelen.

Chapeau naar de schrijver!

Reageer

Je kunt niet reageren op oude documenten.

Yokohama FC


0 fans
Actuele wedstrijden

0 fans
Verdediger, 33 jaar

In de wandelgangen

Dinsdag 17 september
Nemanja Matic is met zijn aflopende contract op de radar van diverse clubs verschenen. Lees verder
X

Inloggen op Voetbalzone

Leuk dat je actief wilt zijn op de grootste voetbal community van Nederland. Voor alle mogelijkheden lees je onze FAQ.

Gebruikersnaam
Wachtwoord
 
Wachtwoord vergeten?
Registreren