Na regen komt zonneschijn

Het was ontzettend vroeg in de ochtend toen mijn irritante wekker begon met loeien. Ik stond op met rooddoorlopen ogen en toucheerde de wekker uit irritatie zodanig hard dat deze met een smak tegen de witte muur vloog. Die avond had ik nauwelijks geslapen, omdat mijn ouders weer eens een conflict hadden gehad over een woord dat ik toentertijd nauwelijks kon uitspreken. Slaapdronken en nog steeds lichtelijk geïrriteerd slofte ik naar de kalender om vervolgens de dag van gisteren af te scheuren. De tweede woensdag van augustus, het zou een weergaloze dag worden waarin zon en warmte de overhand zouden hebben.

Het was die dag een van de weinige prachtige dagen die we zouden krijgen die zomer. Uitgerekend op die dag, toen heel Nederland zandkastelen aan het bouwen was op het strand, kreeg ik van mijn ouders te horen wat er gisteren loos was. Papa knielde neer, legde zijn hand ietwat ongemakkelijk op mijn schouder, en sprak met zijn harde, schorre stem: "We vertrekken binnenkort, zoon."

Het land van bestemming luidde onder de naam Oeganda. Mijn moeder was het er niet mee eens geweest, ze wilde dat ik zou opgroeien in de Nederlandse cultuur en dat ik hier het onderwijs zou volgen. Ze had gezien dat ik door het plotselinge vertrek erg aangeslagen was en probeerde mij enigszins te troosten door informatie en afbeeldingen te vergaren over Oeganda. Het scheen te helpen, want even later lag mijn moeder in een deuk omdat ik mij als klein jochie afvroeg waarom al die kinderen op de foto bruin waren en op blote voeten rondliepen. De gegronde reden voor ons vertrek was dat mijn vader en moeder, beiden afgestudeerd in geneeskunde, werk konden vinden in het relatief arme Afrikaanse land. De gedachte dat ik nooit meer een wedstrijd van Ajax, Sparta, Feyenoord of PSV met mijn vrienden zou kunnen aanschouwen deed mij pijn. Het hardst heb ik gehuild toen ik een poster van mijn favoriete club ADO Den Haag kreeg van de toenmalige leraar Ger van Montfort.

Deze herinneringen aan mijn jeugd voordat ik vertrok schoten vliegensvlug door mijn hoofd terwijl ik terug naar school liep met mijn twee beste vrienden Otuy en John. Het leven van John junior was voor Afrikaanse begrippen zeer prettig. Alhoewel zijn moeder op zeer tragische wijze het leven had moeten verlaten, verdiende zijn vader goed geld en daardoor woonden zij in het welvarende dorp vlakbij school, tevens het dorp waar ik en mijn ouders vertoefden. Otuy woonde daarentegen in een arm dorp dat een paar kilometer verder lag. Thuis was het voor hem niet altijd even makkelijk, er was geen elektriciteit, geen drinkwater en bovendien was het zeer slecht geïsoleerd. Daarom kwam Otuy, meestal gekleed in schooluniform, vaak met ons mee. Hij was een getalenteerd voetballertje en zou ons die avond meenemen naar de dorpsclub, om mee te mogen voetballen tijdens de eerste training.

We moesten het die training doen met twee oude, versleten ballen. John en ik waren de enige twee met sportschoenen, alhoewel ze aardig vertrapt waren. De rest speelde op hun blote voeten die er haast net zo zorgwekkend uitzagen als onze sportschoenen. Blaren, schaafwonden en eelt waren duidelijk zichtbaar op de voeten van die arme jongens. Er werd wat rondgetikt op een soort van veld, want het was niet meer dan een ondergrond van zand en gravel, waar af en toe een klein geel grassprietje bovenuit stak. Twee witgeschilderde stokken maakte het plaatje compleet en dienden als doelpalen.

Meneer Idi Male was onze trainer. Hij was een zeer bekend persoon in omstreken. Hij was namelijk dorpshoofd van beide dorpen en hield contact met de burgemeester van Kampala, de hoofdstad van Oeganda, wanneer hij een talent had ontdekt.

Het was niet verwonderlijk dat ik de beste voetballer van het stel was, met name op tactisch en technisch gebied. De periode dat ik nog in Nederland woonde voetbalde ik na school vaak met vriendjes op een grasveld dat voor ons huis gelegen was. De kwaliteiten van mijn vrienden uit Oeganda daarentegen waren vooral berust op hun loopvermogen en hun conditie, die waren werkelijk fenomenaal. Ik stond na een halfuur in de snikhete zon te puffen terwijl die straatarme jongens met een grote glimlach nog achter de bal aan het sprinten waren. Ik ben dat het meest gaan waarderen, de vreugde en de passie van mijn Afrikaanse vrienden. Dit was in zeer groot contrast met het Nederlandse jeugdvoetbal waar toch vooral wordt gepresteerd om uiteindelijk centen te verdienen met deze prachtige sport. De emotie, de inzet en de blijdschap zijn voor die Otuy, John en al die andere Afrikaanse voetballers van een veel groter belang. Wanneer ze aan het voetballen zijn denken ze niet aan de ellende in hun vaderland, en dat heeft mij in die periode vreselijk ontroerd. Het heeft mij veranderd als persoon en als voetballer. Waar ik eerst de ietwat arrogante, goede voetballer was die zijn kop liet hangen als het niet lekker liep, daar ben ik nu de voetballer die elke wedstrijd honderd procent inzet toont en me negentig minuten lang kapot werk voor mijn teamgenoten.

Nu, vier jaar later, bekijk ik in Nederland een wedstrijd op internet van het Oegandees voetbalelftal. Bondscoach Bobby Williamson heeft er een goed collectief van gesmeed en mede dankzij de immens populaire bondscoach staan The Cranes, nu op een 77e positie op de wereldranglijst. Ik ben in een opperbeste stemming, maar deze zal snel vergaan wanneer mijn moeder drie keer op de deur klopt. Ze sloft naar binnen en gaat aan de rand van mijn bed zitten. Ik kijk haar verontwaardigd aan zodra ze haar hand op mijn knie legt en zachtjes begint te snikken. Ze had zojuist bericht gekregen uit Oeganda dat drie jongens van de plaatselijke dorpsclub waren overleden bij een heftige storm. Ik schoot vol. Warme, dikke tranen stroomden over mijn wangen. Ik keek mijn moeder aan en wilde meteen weten wie de jongens in kwestie waren. Ze keek me weer met diezelfde blik aan en op dat moment wist ik genoeg. Ze snotterde en stamelde in een onverstaanbaar gebrabbel: 'Otuy, Mikel en John'.

Bedankt mijn vrienden, Ik hou van jullie.

Kwaliteitsbeoordeling:
Totaal 7 stemmen.
Je kunt stemmen als je een reactie hebt gegeven.
Dit document is door 730+ bezoekers bekeken.

Gerelateerd

Meer sportnieuws

12 reacties (laatste reactie door kelvin-fey)

Ik vind dit geen club-expert. Maar omdat je toch de moeite hebt genomen:

Dit is meer een blog dan een Ce

19 september 2011 om 15:11

Als het meer een blog zou zijn geweest had het niet onder het rubriek ''clubexpert'' gestaan. Ik vind het schandalig dat je hier 1 ster voor geeft zonder enige vorm van argumentatie, erg zwak. Ik vind het uitmuntend geschreven en je wordt er zeer in meegesleept. Keurig.

19 september 2011 om 15:34

Ik ben het met Goldfish eens.
Beargumenteer je beoordeling. En al vindt je het meer een blog dan is het nog geen reden om dan zomaar 1 ster te geven. Beoordeel je inhoud verder.

Toch ben ik het er wel mee eens, dat dit niet echt een clubexpert is maar meer een erg mooi verhaal. Persoonlijk houd ik meer van een inhoudelijke clubexpert.

Omdat dit de rubriek clubexpert is neem ik dit wel mee in mijn beoordeling. 5 sterren voor je verhaal. 3 sterren voor de inhoud, dus 4 sterren.

Veel emoties en dit is geen club-expert alleen een stuk om iedereen te laten zien waar voetbal altijd om heeft gedraaid plezier!

Het is toch meer een blog met een tikkeltje voetbal er in.

Als ik het zou beoordelen op het niveau van een blog, dan zou ik 4 sterren geven. Zou ik het beoordelen op het niveau van een CE dan zouden het 3 zijn. Maar omdat ik zelf ook schrijf in deze stijl, worden het er toch 4

Wel een leuk stuk, maar het is geen CE. Wel leuk om te weten dat je in Oeganda hebt gewoond. Maar woonden jullie dan niet in een heel rijke buurt, aangezien je ouders doktoren waren? Het lijkt mij nogal gevaarijk als je als dokotorskindje in zo'n gevaarlijk land buiten gaat voetballen, je bent dan een makkelijk doelwit voor criminelen. Afin mijn conclusie luidt: het is eigenlijk een veel te kort stuk voor jouw verhaal, ik mis de details, zoals hoe goed kende je die vrienden, en wat voor band had je met hun? Allemaal vraggstukken die het verhaal mooier had kunnen maken. Je krijgt daarom ook twee sterren.

19 september 2011 om 17:24

// zoals hoe goed kende je die vrienden, en wat voor band had je met hun? //

''door mijn hoofd terwijl ik terug naar school liep met mijn twee beste vrienden Otuy en John.''

//maar woonden jullie dan niet in een heel rijke buurt, aangezien je ouders doktoren waren? Het lijkt mij nogal gevaarijk als je als dokotorskindje in zo'n gevaarlijk land buiten gaat voetballen, je bent dan een makkelijk doelwit voor criminelen.//.

''verdiende zijn vader goed geld en daardoor woonden zij in het welvarende dorp vlakbij school, tevens het dorp waar ik en mijn ouders vertoefden.'' Het voetbalveld lag ook in wijk.''

Ik denk dat je eerst de tekst moet lezen alvorens je hier zo snel je conclusie trekt. Het staat letterlijk in de tekst en aangezien Voetbalzone zich strikt houdt aan de 1000 woorden norm heeft de schrijver uiteraard zijn stuk moeten inkorten. Lees het profiel van de schrijver en je zult zien dat hij vrienden heeft verloren die hem heel dierbaar waren, hij heeft daar een jaar of vijf gewoond is te lezen. In die tijd bouw je een speciale band op met vrienden. Kortom, je hebt veel te snel geoordeeld.

Het zou bovendien niet relevant zijn om twee verhalen over dit onderwerp te produceren, daarvoor gaat het niet over voetbal.

De intentie van de rubriek clubexpert is dat je mensen iets laat zien over voetbal waarvan jij veel afweet. Het mooie van Oeganda is dat voetbal er slechts een bijzaak is en dat wordt hier vind ik prachtig verwerkt. Men begrijpt niet dat dit verhaal juist de andere kanten van het voetbal aan het ligt brengt, het laat het plezier zien, de vreugd. Waar men heden ten dage steeds een stijve piemel krijgt als er 50 miljoen euro op Erik Pieters wordt geboden, daar zijn ze in Oeganda al dolgelukkig wanneer ze dit spelletje met een kapotte bal kunnen bespelen.

Je moet niet globaal naar deze tekst kijken, soms ligt het antwoord heel diep.

Ik hekel me er flink aan dat mensen hier niet eens het verhaal lezen en gewoon blindelings afgaan op de gegeven reacties. Ik durf te beweren dat iedereen die zegt dat het geen CE is dit van de eerste reactie heeft gekopieerd en het klakkeloos heeft verwerkt in hun beoordeling.

19 september 2011 om 18:50

Jij begrijpt het kennelijk niet he! Zo'n stuk is veel te kort voor deze site en eigenlijk ook niet geschikt voor een Ce.
Ja hij heeft zijn beste vrienden daar verloren, heel erg natuurlijk. Maar ik weet niet en, jij ook niet, wat hij allemaal met hun heeft meegemaakt behalve een paar keer voetballen op een pleintje. Daarvoor is het stukje te kort, jammer maar waar.
En voetballen in een land als Oerganda is anders dan hier in Nederland he! Als je daar bekend staat als doktorskindje ben je een makkelijk doelwit. Ik vroeg me alleen af of hij daardoor nooit problemen mee heeft gehad. Je zegt zelf namelijk al ''mijn vader verdiende goed geld'', de arme zieltjes daar zullen dat ook wel weten. Het was leuk geweest als er nog wat avondturen bij hadden gestaan, het is niet niks wonen in Oeganda.
De twee sterren hebben overigens niks te maken met zijn schrijfstijl of dergelijke, maar met het feit dat het een te kort stuk is, en eigenlijk niks met voetbal te maken heeft.

Ik vond het boeiend geschreven ooit gedacht schrijver te worden??

mooi gedaan jongen

Reageer

Je moet inloggen om te reageren. Heb je nog geen account? Dan kun je je gratis registreren. Inloggen

Actiefste Clubexperts

Naam Aantal Gemiddelde rating

Uganda

FIFA ranking: 79
3 fans
Actuele wedstrijden
Programma 
Uitslagen
Voor de alle wedstrijden: Clubpagina Uganda.

In de wandelgangen

Zaterdag 16 januari
Olympique Marseille heeft een persoonlijk akkoord bereikt met Arek Milik, maar is nog niet rond met Napoli. Lees verder
X

Inloggen op Voetbalzone

Leuk dat je actief wilt zijn op de grootste voetbal community van Nederland. Voor alle mogelijkheden lees je onze FAQ.

Gebruikersnaam
Wachtwoord
 
Wachtwoord vergeten?
Registreren