Interview: Mohammed Allach volgt zijn hart (deel 1)

Zaterdag, 28 maart 2009 om 18:31

Interview door QASIM HAKIMHENGELO - Op de parkeerplaats aan de Kuipersdijk staat een viskraampje waar wat mensen tussen de middag staan te genieten van een bakje kibbeling. Hier aan de rand van Hengelo hebben de twee rivalen van het Oosten hun krachten gebundeld in de vorm van een voetbalacademie. Op het complex van het Fanny Blankers Koen Stadion ligt de kweekvijver van FC Twente en Heracles Almelo. Het trainingscentrum staat bekend als één van de besten in Nederland. Een gemoedelijke omgeving waar het talent van Overijssel zich in alle rust kan voorbereiden op een voetbaltoekomst.



Mohammed Allach is sinds dit seizoen Manager Voetbalzaken bij de Twentenaren en heeft ook het wel en wee van de jeugdopleiding in zijn portefeuille. Het is elke dag rennen en vliegen. Tijd voor een visje te pakken is er dan ook niet. Evengoed verlaat hij breed grijnzend de parkeerplaats en betreedt hij de accommodatie. De voormalige technisch directeur van VVV-Venlo heeft het prima naar zijn zin. Toch zal hij de club in juli vaarwel zeggen. In een geïmproviseerd kantoortje doet de Nederlander met Marokkaanse roots zijn verhaal. Op een kastje links van zijn bureau ligt een plastic draagtas met het logo van Paris Saint-Germain. "Ik ben overal geweest dit seizoen: Londen, Manchester, Marseille, Parijs. Ik heb veel nieuwe ervaringen opgedaan. Ontzettend leerzaam." Dat smaakt naar meer. Echter, oost, west, thuis best. Dat is het motto van Allach. De grootste ambitie is namelijk zijn gezin. Vrouw Sanne is voor de tweede keer in verwachting. Een onbegonnen karwei om vanuit Veldhoven juist nu de overstap naar Overijssel te maken. Een weloverwogen beslissing die een geschiedenis met zich meebrengt.

We gaan terug naar 1970. Veel Marokkaanse en Turkse immigranten doen Nederland aan in het kader van het gastarbeidersschap. Zo ook Hassan en Rhimo Allach. Hassan gaat aan de slag bij Nutricia, terwijl Rhimo iedere dag werkt als schoonmaakster. "Mijn vader is al jaren geleden afgekeurd. Het was fysiek gezien ontzettend zwaar voor hem. Mijn moeder moet nu ook noodgedwongen stoppen met werken. Ze heeft een rughernia, beknelde zenuwen en ook verschijnselen van slijtage in haar beide handen." De 54-jarige Rhimo was het liefst nog tien jaar van nut geweest voor de maatschappij. "Ze vindt het vreselijk dat ze uit het arbeidsproces wordt gehaald."

Haar zoon wordt emotioneel. De middelste uit een gezin van vijf kinderen. Alle herinneringen komen weer naar boven. Het gastarbeidersgezin heeft altijd moeten strijden. Niet op de laatste plaats een innerlijke strijd. Het laatste gevecht met zichzelf heeft Allach overleefd. Liefde en geborgenheid heeft het gewonnen van het grote geld. Met een straatlengte voorsprong. Hier in Hengelo zit hij de hele week achter zijn bureau, terwijl hij liever wat vaker thuis zou zitten op de bank, naast Sanne met dochter Layla in zijn armen. Dat gevoel heeft hij als kleine jongen vaak niet gekend. "Ik heb een moeilijke jeugd gehad. Mijn ouders zijn op jonge leeftijd vanuit Marokko naar Nederland geïmmigreerd. Twee werelden van totale uitersten. Voor mijn vader en moeder was het dan ook geen avontuur, maar een periode van enorm veel spanning. Het was een kwestie van overleven. Dat had zijn weerslag op het gezin. De spanningen liepen steeds hoger op en we hebben vervolgens alleen met onze moeder op verschillende plekken in Nederland gewoond."

"Toen ik zeven jaar oud was zijn mijn ouders uit elkaar gegaan. Mijn moeder bleef achter in Nederland, terwijl wij met onze vader terug naar Marokko gingen. Ik ben in Den Haag geboren, in Zoetermeer opgegroeid, maar vervolgens werd ik meegenomen naar een totaal onbekende wereld. Ik kende de taal niet. Toch kwam ik op een school terecht waar ze alleen maar Arabisch spraken. Ik kon niemand verstaan en je weet hoe dat gaat bij kinderen. Ik werd niet serieus genomen. Dan wordt je buitengesloten en gepest, omdat je nu eenmaal anders bent. Toen ondervond ik voor het eerst wat angst daadwerkelijk inhoud. De relatie met mijn moeder werd ook abrupt afgesneden." Er was eigenlijk maar één pluspunt dat de intellectueel kan opnoemen uit deze donkere periode. "Ik moest dus wel mijn best doen op school. De Arabische teksten die we voorgeschoteld kregen stampte ik in mijn hoofd zonder dat ik wist wat het betekende. Hierdoor heb ik geleerd om informatie snel in me op te nemen en ook te verwerken."

Ongeveer een jaar later keert Hassan met zijn kinderen terug naar Nederland. "Mijn ouders gingen proberen om hun relatie te redden. Maar ik kreeg op school opnieuw te maken met een taalachterstand. Ik werd ook een klas teruggezet. Dat had allemaal een enorme impact op me. Opnieuw was ik een buitenbeetje." Als Mohammed tien jaar oud is besluiten Hassan en Rhimo er definitief een punten achter te zetten. "We bleven dit keer met zijn allen bij onze moeder. Het contact met mijn vader verwaterde met de jaren. Hij bouwde ook een ander leven op en stichtte een nieuw gezin. Inmiddels heb ik weer een redelijk contact met hem. Ik neem hem niets kwalijk, omdat ik weet wat hij zelf als kind heeft moeten doorstaan. Zijn leven is misschien wel een verfilming waard. Mijn moeder voedde ons in haar eentje op. Ik heb oneindig veel respect voor haar. Je moet je eens bedenken om als allochtone en analfabete vrouw in de jaren tachtig een gezin te onderhouden met vijf kinderen. Het was alleen maar vechten, vechten en nog eens vechten. Voor ons allemaal. Iedereen hadden een enorme drang om zich te bewijzen om overeind te blijven in deze maatschappij."

Het wordt de Allachs er ook niet makkelijker op gemaakt. "Ik kreeg LBO-advies toen ik naar de middelbare school ging. Zonder dat men eigenlijk wist wat ik nu daadwerkelijk in mijn mars had. Nee, goede begeleiding hebben we nooit gekregen. Als puber worstel je natuurlijk ook met allerlei gevoelens. Het is een turbulente periode waarin liefde, school en geld allemaal tegelijkertijd enorm belangrijk voor je zijn. Dat gold uiteraard ook voor mijn broers en zussen. Op geen enkele school heeft nooit iemand naar ons omgekeken. Geen centimeter. Nooit heeft er ook maar één leerkracht een goed gesprek met ons gevoerd over de gezinsproblematiek. Monsif, mijn jongste broertje, hebben we door onze eerdere ervaringen wel iets beter kunnen voorbereiden op alles. Hij heeft het gelukkig iets makkelijker gehad. Zijn talent werd godzijdank wel op tijd ontdekt met VWO-advies als gevolg. Uiteindelijk zijn we allemaal goed terechtgekomen, maar we zijn stuk voor stuk getekend. Wij hebben schrammen op onze ziel die we altijd met ons mee zullen dragen."

Allach weet dan ook zijn MAVO-diploma te behalen en maakt vervolgens de stap naar het MBO. "Toen ben ik me pas intellectueel gaan ontwikkelen. Dat wil niet zeggen dat het allemaal van een leien dakje ging. Ik heb de grootste moeite gehad om een stageplaats te vinden in de zorg of hulpverlening. Overal kreeg ik nul op het rekest. Het zal niet in de laatste plaats met mijn achtergrond te maken hebben gehad." Bij Stichting Woonhuis in Gouda wordt Allachs wens wel met een ja beantwoordt. "Ik richtte me met name op Marokkaanse probleemjongeren en daarnaast werkte ik als vrijwilliger in een buurthuis en was ik betrokken bij een huiswerkbegeleidingproject in de plaatselijke moskee. Bij Stichting Woonhuis deed ik het zo goed dat ze na mijn stageperiode vroegen of ik naast mijn school wilde blijven werken voor deze instantie. Dat heb ik toen gedaan en naast mijn studie had ik ineens ook een fulltime job."

"Ik kreeg daarentegen een parttime-contract. Voor mijn werk kwam ik thuis bij Marokkaanse probleemgezinnen en daarnaast werkte ik ook nog als vrijwilliger in een buurthuis. Daar kwamen ook veel kinderen uit de betreffende families die ik bezocht, waardoor mijn band met deze jongens en meisjes sterker werd. Dat gekoppeld aan mijn eigen belevenissen kon ik ze veel beter te hulp schieten. Verder hield ik me ook nog bezig met moeilijk opvoedbare jongeren die bij ons op kamertraining en kamerbegeleiding zaten. Ik had naast mijn school dus eigenlijk vier banen."


Zaterdag onder andere in Mohammed Allach volgt zijn hart (deel 2):

(..) Toch heeft Allach nog altijd moeite de manier waarop hij werd benaderd in het voormalige Oosterpark. "Uiteindelijk kreeg ik met de nieuwe trainer, Dwight Lodeweges, een conflict dat heeft geleid tot mijn vertrek. Dat was een absoluut dieptepunt. Ik ben zelf vertrokken, maar de manier waarop steekt me nog tot op de dag vandaag."

"Ik blijf me tot de laatste dag inzetten voor deze club. FC Twente staat voor solidariteit, dat bewijzen ze nu wel weer. Ze hebben begrip voor mijn keuze. Dat maak je niet overal mee."

Nieuwe seizoen, nieuwe kansen! Wed en ontvang €50 bonus

27 maart 2009 om 09:14
#1

ik geef allach groot gelijk, zijn gezin is neem ik aan toch iets belangrijker dan het werk.
dus ik wens hem straks ook veel succes met zijn nieuwe op. neem aan dat dat ado den haag word.
overigens een mooi geschreven artikel is dit.

Aangepast op Vrijdag, 27 maart om 09:17 door Dennuss.

27 maart 2009 om 09:16
#2

Jammer dat Mo weggaat, maar zijn vrouw en kinderen zijn inderdaad belangrijker. Ik wens hem in ieder geval alle geluk en sterkte toe. En hoop dat ie weer een mooie baan krijgt. Bij Vvv of Den Haag misschien.

Aangepast op Vrijdag, 27 maart om 09:16 door Vascago.

27 maart 2009 om 09:21
#3

respect en aangrijpend verhaal van een gewardeerd persoon.
jammer dat hij ons verlaat.

27 maart 2009 om 09:27
#4

Ja dat is natuurlijk heel erg frustrerend natuurlijk, mijn ouders hebben het ook zelf mee gemaakt toen ze hier in Nederland aan kwamen het is natuurlijk vreselijk om als moeder vijf kinderen te gaan zorgen waardoor Mootje in zijn jeugd ook nog als groentje word gezien.

27 maart 2009 om 09:28
#5

1 woord: Respect!!!!

Als allochtoon heb je het vaak zwaar te verduren in ons land, maar als je ziet hoe sterk deze man erdoor is geworden.... Niet normaal!! Dit soort mensen moeten we koesteren, want ze kunnen een hoop betekenen voor onze samenleving..

Ik gun hem al het geluk van de wereld met zijn gezin!!!

27 maart 2009 om 09:55
#6

prachtig stuk dat laat zien dat je zelfs als allochtoon het kunt maken.

27 maart 2009 om 10:19
#7

Inderdaad een zeer aangrijpend verhaal. Helaas is het bij veel gastarbeidergezinnen het geval en sijpelt het nog door bij de volgende generaties. Dit verklaart ook wel het gedrag van veel allochtone jongeren. Als je niet uit een stabiel gezin komt en je moet echt overleven dan kan het alle kanten op. Of je komt er heel sterk uit en ontwikkelt je vaak nog beter dan de gemiddelde of bovengemiddelde Nederlander, of je wordt een probleem geval met alle gevolgen van dien. Ook voor de Nederlandse jeugd is dit van belang om te kunnen begrijpen wat allochtone jongeren zoal doormaken en wat mogelijk de reden is van hun afwijkend gedrag. Ik wens Mohammed het allerbeste toe en ik weet zeker dat hij de juiste keuze heeft gemaakt door zijn hart te volgen.

27 maart 2009 om 10:39
#8

Een prachtig stuk tekst. Misschien gaat dit stuk meer over het leven van Allach en zijn familie en niet over voetbal, maar ik vind het wel erg mooi. Ik wens dit soort mensen, die gevochten hebben en zo omhoog zijn geklomen in de maatschappij, al het geluk van de wereld toe. Dit zijn personen waar andere veel van kunnen leren.
Erg jammer dat 'mo' Twente verlaat, maar er is meer in het leven dan voetbal. Zoals je gezin. En dat is gewoon veel belangrijker.

Aangepast op Vrijdag, 27 maart om 10:40 door DFJCTW.

27 maart 2009 om 10:42
#9

Beste Mo, ik weet niet of je dit leest, maar ooit komt de dag dat je terug wilt komen en dan zullen we je weer met open armen ontvangen.

ik wens jou, Sanne en Layla veel geluk met je nieuwe kindje en vooral veel gezondheid.

het ga je goed en hopelijk tot gauw...

Aangepast op Vrijdag, 27 maart om 10:54 door Dennuss.

27 maart 2009 om 12:19
#10

Mo, je hebt veel goeds gedaan voor onze club (v.v.v). Ik vind het jammer dat je vertrekt bij Twente doch heb begrip voor je motivering. Destijds had ik dat ook toen je bij ons vertrok. Ik hoop dat je bij ons terug komt maar dat is tegen beter weten in. Mo je bent altijd welkom in Venlo. Jij bent een van de redenen dat V.v.v. weer op de kaart staat.

27 maart 2009 om 13:38
#11

Inderdaad Mo, kom maar snel terug naar Venlo. Bij Vvv heb ze nog steeds iemand nodig!! En Veldhoven - Venlo is te doen hè...

27 maart 2009 om 18:47
#13

Een voorbeeld voor veel allochtonen met ambitie, deze man deed vroeger veel werk voor de jongeren op straat en hoopt dat hij ook slaagt in zn volgende baan.

28 maart 2009 om 13:15
#15

Allochtonen? jeetje dat woord is allang uitgestorven. Dat bestaat niet meer.

Hij is een voorbeeld voor iedereen die het hard te verduren kreeg in z'n jeugd. Ik wist niet eens dat hij nog actief was in het voetba als manager.

27 maart 2009 om 20:31
#14

Wat een inspirerend en prachtig verhaal dit.

Reageer

Je kunt niet reageren op oude documenten.

  • Ze werden geconfronteerd met weerstand. Maar de Armada zal niet ophouden. Show no mercy. Who will Write the Future? Lees verder
  • Tips van Gerard Pique om de baas in de verdediging te zijn. Lees verder
  • Bloed, Zweet en Oranje Lees verder
  • Tips van Rafael van der Vaart om op het middenveld te domineren. Lees verder
  • Robinho, Maicon, Luis Fabiano & Nilmar praten over het spelen in het Braziliaanse elftal. Lees verder

FC Twente

Vorm Pos. Team Punten
winst
gelijk
laatste 6
winst
gelijk
laatste 6
11. PSV0
12. Roda JC0
13. FC Twente0
14. FC Utrecht0
15. VVV-Venlo0

Shop

Liverpool FC
Bestel NU
Nu € 41.95

Voetbalreizen

Interview met Gianni Zuiverloon

"Ik geloof niet dat ze me zijn vergeten. Nadat wij in 2009 degradeerden, waren er een aantal Engelse clubs uit de Premier League die interesse hadden, maar dat is uiteindelijk allemaal afgeketst. Ik wilde niet terug naar de Eredivisie, zodat ik dan maar op het hoogste niveau zou blijven spelen. Dat zag ik als een vlucht." Lees verder

Pagina gegenereerd in 0.421875 seconden.