Het bakkertje

Donderdag, 27 november 2014 om 11:53 door Giallorosso89

Turijn, 1 december 2013: 12.000 kinderen een minuut lang stil voorafgaande aan de thuiswedstrijd van Juventus tegen Udinese. Een vol stadion, een vreemde atmosfeer en een mooi gebaar, dat zeker. Maar waarvoor? Of beter gezegd, voor wie?

Na afloop wandelt de kleine Nico juichend terug naar huis na in de buurt afgezet te zijn, nauwelijks bekomen van de vreugde na de winnende treffer van Fernando Llorente in extra tijd. “Dat wil ik doen als ik later groot ben”, besloot hij, onderwijl dansend met een bal aan zijn voeten. Wat was het mooi...

Dagdromend door de groene straten van Crocetta beleefde hij de hele avond nog eens in gedachte. Naar mate de vreugde verdween, bleef één ding hangen in zijn hoofd. Het was echter niet de goal van die lange Spanjaard, maar dat gebeuren voor de wedstrijd: waar ging dat om?

Thuis aangekomen legt hij de bal in de tuin en loopt naar binnen. “Ah, daar is onze balvirtuoos! Hoe was het?”, vraagt zijn vader Lorenzo, zelf ook tifoso van De Oude Dame. “Geweldig papà, je had erbij moeten zijn!! Het hele stadion was vol en... en toen de wedstrijd eindelijk begon...”

Na het hele verhaal in geuren en kleuren verteld te hebben, kijkt Nico zijn vader aan. “Papà, is er iemand overleden vorige week?” “Nee, niet dat ik me kan herinneren”, antwoordt Lorenzo, ietwat geschrokken van de drastische wending. “Hoezo?” “Nou, we moesten allemaal stil zijn voor iemand die een week geleden overleden was.” “Hoe heette hij?” “Amadeo... nog wat.”

“Hmmm, doet geen belletje rinkel— ” ”Il Fornaretto!!!!” Verschrikt kijken Nico en Lorenzo om; beide hadden ze totaal niet in de gaten dat Nico's grootvader Giacomo de kamer binnengewandeld was. Eenmaal bekomen van de schrik vraagt Nico: “Nonno, jij kende hem?” “Tuurlijk, mijn jongen, in mijn tijd kende iedereen hem, zeker hier in Turijn.”, vertelt Giacomo, een ietwat wrange glimlach op zijn gezicht. “Waar zal ik beginnen...”

“Hij was een voetballer, een ongekend goede spits. Geboren in Frascati... of was het Tivoli? In ieder geval, als eenvoudige bakkerszoon leek een carrière als voetballer niet voor hem weggelegd. Maar toen de scouts van Roma op een dag langskwamen in de regio, glipte hij ertussenuit en ging hij fietsend naar de open training. Eenmaal thuis zei hij dat hij een tocht langs de kastelen had gemaakt en lek had gereden. Natuurlijk vroegen zijn ouders waarom hij dat in vredesnaam gedaan had. De zaken gingen van kwaad tot erger toen het hoofd van de plaatselijke wielrennerij tegen de familie grapte dat hij goed was in voetbal, maar nog beter op de fiets!! Zijn vader was ziedend; er was noch tijd noch geld voor dit soort dromen, er moest gewerkt worden in de bakkerij. Dit leek het einde, maar gelukkig stonden zijn zussen voor hem klaar; dankzij hen kon hij een poging wagen. En zo werd een legende geboren.”

“Zijn talent was overduidelijk; op 7 mei 1937 maakte hij zijn debuut voor i Lupi, de jongste debutant ooit in de geschiedenis van de Serie A. Een week later mocht hij zich ook de jongste doelpuntenmaker ooit in de Serie A noemen; beide records houden tot op de dag van vandaag stand. Hij zou in de jaren erna zijn stempel drukken zoals men in Rome nog nooit had gezien. Ook hier zag men zijn talent. Maar niemand had ooit gedacht dat we het zouden vrezen.”

“In die tijd was Roma namelijk geen club òm te vrezen. Niet zelden werd een gevaarlijke dans met degradatie gevoerd, om toch nog op het hoogste toneel actief te blijven. In Turijn waren de perspectieven anders; een jong elftal stond op het punt om geschiedenis te schrijven en won in 1941 zijn eerste landstitel. Een ploeg die beroemd zou worden als Il Grande Torino, een fantastische ploeg met e—uh, misschien een verhaal voor een andere keer.” Nico kijkt zijn opa in de ogen... zag hij daar een traan?

“Goed, Torino zou ook in 1942 om de Scudetto strijden, maar de verbazing was groot toen duidelijk werd wie de concurrent was: die kwakkelende club uit Rome, een elftal aangevoerd door een dodelijke kleine spits van 20 jaar. Met lijdzame ogen moesten wij toezien hoe de nieuwste trots moest buigen voor een hongerige, bezeten wolf. De technisch vaardige en bovenal pijlsnelle bakkerszoon scoorde er achttien en Roma won haar allereerste Scudetto.” Nico ziet hem weer, die wrange glimlach op het gezicht van zijn opa.

“Het zou geen vervolg krijgen. Het jaar erop keerde middelmatigheid terug bij Roma en het jaar daarna... het jaar daarna...”

De stilte is oorverdovend. De lijdende ogen van Giacomo dwalen af naar de schoorsteenmantel; een kleine, vergeelde foto van drie broers lachend in uniform staat daar eenzaam, zoals ook hij nu eenzaam is.

Giacomo slikt en gaat verder: “Na de oorlog zou Roma weer in haar oude patroon vervallen, met financiële problemen erbovenop; de kleine man uit Frascati werd verkocht aan Inter, waar hij bleef scoren. Ook Napoli kon nog van hem genieten, maar duidelijk was waar zijn hart lag: hij weigerde altijd tegen Roma uit te komen. Ernaar gevraagd, zei hij: 'Je kan niet verwachten dat ik mijn eigen moeder neersteek'.”

“Na zijn carrière keerde hij terug naar de bakkerij; hij was immers nooit zijn afkomst verget—” ”Papà, kijk.” Giacomo kijkt op en glimlacht: zo geanimeerd was hij bezig met zijn verhaal dat het wegdommelen van de kleine Nico onopgemerkt was gebleven.

“Het was een lange dag voor hem.” “Ik weet het, breng de jongen maar naar bed.” Lorenzo staat op en tilt zijn zoon op. “Nog één ding: wat was zijn naam?” Giacomo glimlacht: “Een van de mooiste die je ooit zult horen: Amedeo Amadei”.

Die nacht droomde Nico van zijn recorddebuut voor Juventus: de jongste speler ooit en zijn eigen winnende recordgoal in de negentigste minuut. Maar een droom blijft slechts een droom. Er is slechts één jongste debutant, één bakkertje uit Frascati, één achtste koning van Rome.

Er is maar één Amedeo Amadei (26-7-1921 – 24-11-2013).

Kwaliteitsbeoordeling:
Totaal 15 stemmen.
Je kunt stemmen als je een reactie hebt gegeven.
Dit document is door 1000+ bezoekers bekeken.

Gerelateerd

28 reacties (laatste reactie door timkah)

Kippenvel!! Was soms lastig lezen dankzij rdquo (kan echter ook aan mijn telefoon liggen)

Om heel eerlijk te zijn vind ik " fantasie " saus er veel te dik bovenop liggen waardoor het heel erg ongeloofwaardig wordt. Meer een jongensboek over voetbal dan een echte gebeurtenis lijkt het. Opa komt net op het goede moment binnen lopen, ze schrikken ervan, Ziet hij nou een traan? Lijdende ogen, zijn broers zijn er niet meer, eenzaamheid. Ook dat er plotseling iets gebeurd in het midden van een zin lijkt alleen maar aan het drama te moeten bijdragen.

Hoe kom je aan dit verhaal? Is dit compleet verzonnen of heeft iemand dit je verteld?

27 november 2014 om 17:39

Ook al zou het fantasie zijn, dat neemt niet weg dat het prachtig gebracht is, het is in ieder geval geen wikipedia stuk in de trend van : Hij speelde voor die club en scoorde zoveel goals en won die prijzen", nu vraag ook ik me af of deze personages verzonnen zijn of niet, maar het is gewoon mooi geschreven en de voetballer Amadeo Amadei heeft in ieder geval bestaan. Om zoiets uit je fantasie en je hart te laten vloeien op papier is een kunst en kunde op zich, enkele van de beste boeken zijn voortgevloeid uit de hersenkronkels van schrijvers die puur fantasie gebruiken, of deels fantasie en deels waarheid.

Ik kan deze saus enorm smaken in elk geval.

27 november 2014 om 20:00

Iedereen heeft zijn eigen smaak natuurlijk. Maar eigenlijk vind ik dat een CE non fictie moet zijn. Ik vind dat een CE vernieuwend moet zijn, iets wat je aan het nadenken over voetbal zet. Je geeft zelf ook al aan dat het geen wiki artikel moet worden, dat is ook niet vernieuwend en gewoon voor iedereen op te zoeken. Liefst zie ik een feit of een weetje van een insider die ik anders niet te weten zou zijn gekomen.

Maar ja smaken verschillen

27 november 2014 om 20:08

Natuurlijk, smaken verschillen en dat mag, sterker, dat moet. Ik begrijp ook zeker jouw standpunt, en respecteer dat uiteraard ook. Ik gaf enkel mijn kijk erop, ik houd gewoon echt van dit soort schrijven. En fictie of non fictie maakt mij niets uit, zolang het maar pakt, aangrijpt, op wat voor manier dan ook, en dat doet het.

28 november 2014 om 12:54

@ fcrsb1

Hoe zeer ik jouw verhaal ook begrijp, zonder deze CE had ik nooit van die speler gehoord. Als je hem dan opzoekt, kom je van de ene verbazing in de andere. Ook al waren dat andere tijden. Het feit dat die speler bestaan heeft en dus records in handen heeft in de Serie A, is voor mij voldoende materiaal om dit indrukwekkende stuk te lezen.

Voornamelijk omdat de verhaallijn je doet vermoeden dat het vertelt wordt door je eigen grootouders. Alsof je zelf als een mannetje zit te luisteren naar dit verhaal en denkt: 'goh, wat interessant.' De fictie straalt ervan af, maar is voor mij totaal niet storend.

27 november 2014 om 23:50

Het is verzonnen en ik begrijp dat sommige mensen er niet van houden, voor ieder wat wils. Dat is, over het algemeen, ook niet mijn stijl van schrijven: voor mij draait voetbal om romantiek en emotie, dus daar schrijf ik over.

Wat betreft je opmerking van jongensboek: dat was het ook. Er zijn boeken geschreven over de beste man, zijn leven was een jongensboek, in tijden waarin dergelijke verhalen bijzonder schaars waren. Vandaar ook de kleine Nico. Een droom voor jongens van nu uit de tijden van toen.

Al moet ik wel bekennen dat deze CE niet geworden is wat ik ervan had gehoopt. Te veel hooi op mijn vork genomen voor 1000 woorden en uiteindelijk komen beide aspecten maar half uit de verf.

Iig, bdankt voor het lezen

Opnieuw een prachtig stuk Giallorosso89! Ik ben alleen wel benieuwd of je de personage zelf hebt verzonnen of het gebaseerd is op een waargebeurd verhaal. Ik denk het eerste, maar dat mag de pracht van dit stuk niet drukken.

27 november 2014 om 17:41

Niks aan toe te voegen, G89 is een begenadigd schrijver en toont dat hier weer aan. Fictie, deels fictie of non fictie - doet er niet toe, kwalitatief en qua gevoel is het uitmuntend.

27 november 2014 om 23:55

De personages zijn verzonnen, al mag dat hopelijk de pret niet drukken. Helaas zijn ze niet genoeg uit de verf gekomen om echte twijfels te laten ontstaan, maar ja, soms maak je wel eens een mindere Ce.

Dankjewel iig, volgende CE zal over een recentere Roma legende gaan, in combinatie met een kleine terugblik over het tijdperk voor Rudi Garcia.

Geweldig stuk weer. Alleen jij en Alexdelpiero kunnen dat zo goed. Hiermee bedoel ik natuurlijk iemand opzuigen in een CE. Nu ben ik toch weer een stukje wijzer over AS Roma. Wat herbergt die club toch een ontzettend prachtige geschiedenis.

Toch vraag ik me één klein dingetje af. De dialoog waar je vanuit schrijft, is dat waargebeurd of fictie?

Nogmaals, ik heb genoten van je CE. Ik kijk alweer uit naar de volgende

27 november 2014 om 23:42

De dialoog is fictie. Alles buiten de drie personen in de dialoog is wel waar gebeurd: er waren kinderen op de tribunes bij die wedstrijd, er was ook een eerbetoon aan Amedeo Amadei en de buurt Crocetta is een buurt in Turijn.

En het verhaal van de beste man is ook 100% waar. Maar Nico, Lorenzo en Giacomo zijn fictief.

Dankjewel, volgende CE heb ik al een onderwerp voor, maar ik neem de tijd

Iig bedankt voor de beoordeling!

28 november 2014 om 11:01

Dan heb je goed gebruik gemaakt van het waargebeurde verhaal en een stukje fictie. Erg sterk gedaan!

Ik ben geen fan. Normaal gesproken kan ik genieten van dit soort stukken, maar je verhaal of je "saus" (om even in de termen van dit topic te blijven) moet wel aansluiten bij de boodschap die je wil overbrengen. Wat je doet is de opa een wikipedia-achtig levensverhaal laten vertellen over Amadei en over de club zelf, maar het gebeurt op zo'n manier dat het voor mij alle geloofwaardigheid verliest.

Wat je probeert, is een enorm lastig trucje.je probeert een soort informatieve, poëtische proza te schrijven en dat is niet veel mensen gegeven. Ik heb niks van je vorige Ce's gelezen, dus ik weet niet hoe je het normaal gesproken doet, maar je bent er hier voor mij niet in geslaagd het verhalende goed te combineren met het informatieve, zoals Alexdelpiero (waar ik wel een aantal Ce's van heb gelezen) altijd wel weet te doen. En omdat je combinatie van de twee wat geforceerd lijkt, ben ik afgehaakt.

Begrijp me niet verkeerd: je verhaal is goed. Je woordgebruik is goed waardoor je de Italiaanse context weet te scheppen maar tegelijkertijd niet op een geforceerde manier. Je informatieve stuk is ook leuk: je combineert de nodige informatie met een expert-achtige inside-informatie die een leek niet meteen van Wikipedia af kan vissen. Maar goed, het loopt voor mijn gevoel niet en doordat je de keuze hebt genomen de twee wel te combineren, reken ik je daar zwaar op af.

Tevens een tip: de aanhalingstekens maken je stuk erg lelijk en niet altijd even lekker om te lezen. Probeer je dialogen daar op aan te passen.

27 november 2014 om 23:38

Totaal niet mee eens.

Nee, alle gekheid op een stokje, ik kan me zeer goed in je kritiek vinden. Van alle Ce's die ik heb geschreven, vind ik deze zelf veruit de minste. Ik had oorspronkelijk een concept waar ik enthousiast aan begon, maar halverwege het schrijven moest ik weg en de dagen erna kreeg ik het druk en moest ik het tijdelijk stil zetten.

Paar maanden later keerde ik ernaar terug en schreef ik de rest. Dat terwijl ik normaal altijd mijn Ce's aan één stuk schrijf en later bijschaaf. Daardoor kreeg dit stuk een bijzonder incoherent gevoel en wat ik ook probeerde, ik kreeg het maar niet goed samen. Daarnaast zat ik in de oorspronkelijke versie gigantisch over de woordenlimiet, waardoor ik ook nog een hoop moest schrappen (zat oorspronkelijk op 1500 woorden!!).

Dus ik heb herschreven tot ik een ons woog, waar ik misschien beter het geheel had kunnen schrappen en opnieuw had moeten beginnen, maar ik wilde het zo graag werkend krijgen dat ik dat niet wilde doen.

Dus nee, tevreden ben ik niet echt. De fusie klopt niet, omdat de balans er niet is tussen feiten en emotie. Inleiding is relatief te lang, personages zijn niet uitgewerkt en er zit lang niet zoveel gevoel in als ik had gewild.

Over de aanhalingstekens, die zijn verplicht voor dialoog, helaas kan het niet anders. Bovendien kan ik tekst niet schuingedrukt maken, dus dat beperkt ook.

Maar ja, les voor de volgende keer. Iig bedankt voor het lezen, de beoordeling en de kritiek.

28 november 2014 om 00:06

Ik heb nog een aantal van je oude Ce´s bekeken en je hebt het wel gewoon in je om Ce´s van dit kaliber en genre te schrijven. Deze sloeg bij mij iets minder aan dan bijvoorbeeld De Laatste Aanloop. Blijkbaar ben je naar eigen zeggen ook niet helemaal tevreden, maar dat maakt niet zo heel veel uit, niet alles kan even goed zijn.

Ik ben benieuwd naar je volgende CE in elk geval, ik zal hem zeker lezen.

28 november 2014 om 00:20

Nou ja, ik baal natuurlijk wel: ik probeer natuurlijk wel elk stuk een succes te laten zijn en als dat niet lukt, dan baal ik.

Maar ja, het volgende stuk heb ik al een vaag idee bij en zal iets meer gegrond zijn dan deze. Al moet ik nog wel beginnen met schrijven, maar dat ga ik doen als ik hem ook kan afmaken in één ruk.

Goede les voor de volgende zullen we maar zeggen.

Door jou en alexdelpiero weet ik meer over het italiaanse voetbal en toon ik meer intresse in italiaans voetbal. Mooi verhaal en geweldige CE

Prachtig! Ik krijg zelf ook zin om te gaan schrijven, alleen zo mooi als dit verhaal kan het niet worden

Mijn complimenten.

Ik vond het weer een erg goede en vooral leuke CE om te lezen!
Wist natuurlijk al het een en ander van Amadeo maar toch weer wat geleerd.

Complimenten, wederom een erg mooi stuk van je. Genoten tijdens het lezen

Ik snap dat mensen de fictie minder vinden. Maar ik heb het sukje echt met plezier gelezen en me geen moment gestoord aan de fictie er om heen. Het is een frisse en andere manier om iets over iemand te vertellen. Gezien de rating van het stukje, zou ik me niet teveel zorgen maken over wel of niet met fictie schrijven, zolang de feiten maar waarheid blijven. Top stukje, met heel veel plezier en kippenvel gelezen.

Wat een schitterend verhaal! Van A tot Z met enthousiasme gelezen. Op VZ wordt er niet bijster veel verteld over het Italiaanse voetbal. Jammer, wat de Italiaanse voetbalcultuur vind ik interessant en heeft echt een eigen stijl.

Je krijgt 5 sterren van mij!

Zeer prettig stuk om te lezen, goede schrijfstijl en mooie inhoud.
Geen idee hoe je die vijf sterren in je reactie krijgt, maar je krijgt ze ook van mij!

4 december 2014 om 16:30

Oh gelukt zie ik

Dit is eigenlijk de eerste keer dat ik bij clubexpert kijk, maar dit verhaal heeft me gelijk nieuwsgierig gemaakt naar de andere verhalen die hier staan.

top gedaan!

Leuke CE, maar ik vond je vorige beter...deze is wel een beetje over de top, met die tranende opa...

Leuk om te lezen!!!

Top

Reageer

Je moet inloggen om te reageren. Heb je nog geen account? Dan kun je je gratis registreren. Inloggen

Actiefste Clubexperts

Naam Aantal Gemiddelde rating

AS Roma

Stand
Selectie
Actuele wedstrijden
 TeamPnt+/-
1.Napoli1817
2.Juventus1815
4.Lazio135
5.AS Roma128
Voor de complete stand: Serie A
SpelersPositieW
Aleksandar KolarovVerdediger00
Voor de complete selectie: Clubpagina AS Roma.
Programma 
Uitslagen
Voor de alle wedstrijden: Clubpagina AS Roma.

In de wandelgangen

Maandag 25 september
Paris Saint-Germain-voorzitter Nasser Al-Khelaifi heeft een poging gedaan om het binnenbrandje in de kleedkamer te blussen. Lees verder

Online Soccer Manager

Online Soccer Manager OSM

(Advertorial) Word nu ook manager van je favoriete voetbalclub. Laat de wereld zien dat jij de beste manager bent! Meer...

X

Inloggen op Voetbalzone

Leuk dat je actief wilt zijn op de grootste voetbal community van Nederland. Voor alle mogelijkheden lees je onze FAQ.

Gebruikersnaam
Wachtwoord
 
Wachtwoord vergeten?
Registreren