Voetbalzone

De finale komt: Eén Nederlander haalt de laatste 26 in Barcelona

Zaterdag, 25 augustus 2012 om 16:15

BARCELONA - Dit jaar winnen niet acht, maar zestien talenten de zoektocht van Nike naar de allerbeste voetballer die nog geen profcontract heeft. Vier van de zestien zullen uiteindelijk opgenomen worden in de Nike Academy en verder gaan strijden voor een leven als prof. Woensdag begon het team van coaches aan de eliminaties en kregen 48 aanwezigen, onder wie de Nederlander Steven Fernandes, te horen dat de keus niet op hen was gevallen. Donderdag werd de groep nog eens gehalveerd van 52 naar 26 man. De trainers maakten hun keuzes op basis van twee wedstrijden op het trainingscomplex van Barcelona en op de indrukken die ze eerder in de week al opdeden. Voetbalzone doet de hele week verslag.

Door ERIK VAN DAM

Het is laat geworden, gisteravond. Alle 100 deelnemers aan The Chance mochten als verrassing mee naar Camp Nou voor El Clásico, Barcelona versus Real Madrid. Iedereen schreeuwde zijn keel schoor, lag ver na middernacht in zijn bed en wrijft nu de slaap uit de ogen in de hotellobby, maar heel erg is dat niet. In de ochtend wordt er namelijk niet getraind. Er staan twee wedstrijden op het programma; Team 1 vs. Team 2 en Team 3 vs. Team 4. Rechtsback Darryl Bobson zit bij Team 2 en in de wedstrijd daarna komt keeper Ritchie Steinmann in actie met Team 3.

Behalve de twee Nederlandse kandidaten zijn er ook nog twee Belgen in de race. En die doen het bepaald niet slecht: Dario Van den Buijs en de in Nederland geboren Ismaïl H’Maidat. Verdediger Van den Buijs, spelend in de jeugd van KV Westerlo, maakte deze week veel indruk op de trainers en kreeg woensdag daarom een VIP-arrangement tijdens de kraker in Camp Nou. Hij zat op een fraaie plek in het midden van de lange zijde en zag zich omgeven door de spelersvrouwen. “Een mooie wedstrijd, al was het voor rust niet erg goed”, vindt Dario, terugblikkend op de Spaanse topper in de Supercopa. Volgens hem verprutste Víctor Váldes de kansen van Barcelona enigszins, door een knullige rol te spelen bij de tweede goal van Real. Dario lette vanaf de tribunes echter vooral op Gerard Piqué. De Spanjaard speelt op dezelfde positie als Dario zelf en geldt als een voorbeeld voor de jonge verdediger. “Hij straalt heel veel rust uit. Draait makkelijk, houdt het overzicht, raakt nooit in paniek”, klinkt het met bewondering. Overigens vindt Van den Buijs dat ook gelden voor H’Maidat, met wie hij hier gekomen is in Barcelona.

H’Maidat, geboren in Enschede maar al jaren wonend in België, spraken we aan het begin van de middag al, na afloop van de halve finalewedstrijd. H’Maidat zegt blij te zijn, dat er vandaag echt gespeeld kon worden. Twee keer een half uur in partijvorm was volgens de middenvelder van OH Leuven ‘wel fijn’ na de eerste dagen van intensieve training. “Dan loopt iedereen door elkaar heen en nu vorm je echt een groep, een team. Het gaat er nu bovendien ook om dat je de trainers laat zien dat je beter bent dan je tegenstander. Wat de coach ons adviseerde? Dat we rustig moesten blijven, kalm, niet teveel moesten gaan nadenken maar gewoon moesten doen wat we altijd doen. De wedstrijd komt vanzelf in het ritme, zei hij.” M’Haidat benutte een penalty tijdens de overwinning voor zijn team en verschalkte zo Steinmann, die op doel stond bij de tegenstander. Zenuwen had hij niet. “Bij mijn eigen club neem ik ook altijd de penalty’s. Ook voor vanavond ben ik niet nerveus, als ze bekendmaken welke 16 er door mogen. Ik ga nu even rusten en langs de fysio, we wachten het rustig af.”

Een paar uur later is Jimmy Gilligan, hoofd van de Nike Academy, aan het woord. De Engelsman weet inmiddels welke 26 jongens doorgaan naar de finale op zaterdag en wie niet. Natuurlijk houdt hij het nog even voor zich wie de gelukkigen zijn. “We hebben vandaag extra goed naar het technische en tactische deel gekeken”, laat Gilligan wel weten. Verrassingen zag hij zowel in positieve als negatieve zin. “Een paar jongens hebben laten zien meer te kunnen dan wij dachten. Maar van een paar anderen hadden we wat méér verwacht, nu ze zich in twee helften van elk een half uur konden laten zien met meer ruimte dan tijdens de trainingen. Maar al met al ligt het niveau nog altijd hoog, er is way more quality dan vorig jaar in Londen. Dat komt ook door de betere recruiting en doordat we nu uit nog meer landen jongens hebben mogen verwelkomen. We hebben echt de beste 100 kunnen kiezen.”

Wanneer Gilligan spreekt, hoor je ervaring en wijsheid doorklinken in zijn stem. Hij weet dat er jongens teleurgesteld worden en dat anderen ’s avonds wél zullen doorgaan. Voor hen blijft de droom bestaan. “Er zal weer hartenpijn zijn vanavond, we komen nu echt dicht bij de prijzen en dus is het steeds spannender”, aldus de oud-spits van onder meer Cardiff City en Swansea City. Op de vraag of het moeilijk is om de jongens ervan te doordringen dat ze moeten opvallen, maar niet moeten ego’en, antwoordt hij: “Goed punt, daar besteden we inderdaad veel tijd aan. De teamethiek moet boven alles staan, dat is zeker. We kijken boven alles naar hoe ze in het team renderen, het moet niet altijd over flair gaan en mooie bewegingen. We houden ook in de gaten hoe hun loopacties zijn, wat hun startpositie is. En als ze zich helemaal in dienst van het team stellen, krijgen ze zelf natuurlijk ook de bal weer terug bij een kans.”

In de avonduren breekt voor de 52 nog aanwezige talenten hét moment van de dag aan. Bijna 24 uur nadat ze Camp Nou betraden voor El Clásico horen de jongens wie van hen door mag naar de finale van The Chance. Het zijn kippenvelmomenten, al pakt het niet voor alle Nederlanders uiteindelijk goed uit. Steinmann wordt als allereerste van de 26 finalisten genoemd: hij zit erbij! “Ik was blij, man! Er viel best een last van mijn schouders”, zegt hij opgetogen. “Tijdens het eten dacht ik al: hier hebben we vanaf mei naar toegewerkt en hier zitten we dan, het is al bijna voorbij. En toen mocht ik gelijk naar voren komen, fantastisch. Wat ik morgen ga doen? Gewoon, mezelf zijn. Ik zal moeten heersen in m’n eigen zestien en geconcentreerd blijven. Als ik bij de laatsten zit, word ik echt gek.” In dat geval mag hij twee maanden lang de wereld over reizen, mag hij trainen met en spelen tegen de beste teams ter wereld en verdient hij misschien wel een profcontract.

Na Steinmann is het wachten op de naam van Bobson. Hij deed het maandag en dinsdag erg goed, maar het wachten op het goede nieuws duurt langer en langer. Terwijl Van den Buijs en H’Maidat wel genoemd worden, valt Bobsons naam niet. Zijn avontuur is voorbij, hij hoort niet tot de laatste zestien. “Oneerlijk maar wel waar: ik ben niet door… Maar ja, geen probleem. Alles gebeurt met een reden”, is zijn reactie na de voortijdige uitschakeling. Bij Van den Buijs en H’Maidat is het uiteraard feest. De twee zijn dolbl