Voetbalzone

 

Lachende cultheld

Maandag, 16 juli 2012 om 22:25 door Daniel_VB22

Het is 12 november 1978 aan de Atlantische Oceaan, in Accra om precies te zijn. Waar de troebel gekleurde golven neerslaan op het getinte zand in de Ghanese stad wacht de familie Addo met smacht op hun nieuwe zoon. Terwijl er nog volop gespeculeerd wordt over een leuke, mooie naam komt de familie uiteindelijk op de naam 'Eric.' Toen het prachtige kindje verscheen waren de emoties in het gezicht van papa en mama duidelijk af te lezen. Een prachtige glimlach verscheen er op beide gezichten, vooral bij de vader. Een glimlach dat genetisch móest zijn overgenomen door zijn ouders. Want zo herken ik hem als voetballer, Eric Addo met een lach.

Addo begon al vroeg met het spelen met een bal aan zijn voet. Het gezin had het allesbehalve breed thuis, dus werd met een, door zijn moeder, handgemaakte bal gespeeld. Op de grote pleinen in de hoofdstad leerde Addo veel andere kinderen kennen waarmee hij elke dag midden in de felhitte zon ging voetballen. Al snel zag papa Addo het talent van zijn zoon wat andere kinderen van zijn leeftijd niet bezaten. Op vroege leeftijd kon Eric al snel een bal in de lucht krijgen en hij had het inzicht om bijvoorbeeld een pass te doorzien. Zodoende werd Addo vroeg naar een amateurvereniging gestuurd, naar de F-junioren zoals wij dat in Nederland noemen, maar hij moest daar vroeg weg doordat zijn ouders de contributie niet meer konden betalen.

Op een dag zag de wereld er een stuk rooskleuriger uit. De vader van Addo werd manager van één van de grootste clubs van Ghana, de Noble Harrics. Hierdoor kwam er wat geld in het laadje en kon Addo gaan voetballen in de jeugd van de club. Addo stroomde door in elk jeugdteam en werd al op zijn vijftiende jeugdkampioen van Ghana, een onvergetelijk hoogtepunt in zijn jeugd. Addo wist zichzelf snel in de basis te spelen van het eerste elftal als zeventienjarige jongen en viel op door het nauwelijks verliezen van kopduels en hij was sterk in de opbouw. Op zeventien augustus kwam een droom uit voor de familie Addo: Eric kon naar Europa, waar geld te halen was. Geld, dat o zo belangrijk voor de ontwikkeling van het gezin was. Addo zocht zijn heil in België, Club Brugge om precies te zijn. Deze club beloofde de hele familie een uitstekend onderkomen in het centrum van Brugge en een mooie carrière voor het talent Addo. Overstag gingen ze uiteraard, deze kans mochten ze simpelweg niet laten lopen.

Na drie succesvolle jaren bij Club Brugge waardoor hij zelfs international werd kon het gezin Addo zich opmaken voor een nieuwe verhuizing, ditmaal richting mijn favoriete club PSV. Daar wist hij weinig aan speelminuten te komen, maar Addo bleek een voorbeeldige prof. Hij klaagde nooit bij een plek op de bank en bij speeltijd liet hij je nooit vallen. Hij werd in 2002 tot en met 2004 en in 2009 verhuurd aan Roda JC. In totaal speelde Addo negen seizoenen in het rood-wit van PSV: 82 duels en hierin wist hij drie keer het net te vinden. Ondanks de geringe prestaties was Addo enorm populair bij het PSV publiek. Dit omdat Addo zich altijd professioneel opstelde en de fans zeer waardeerde. Dit liet hij blijken door het altijd opvallend veel bedanken voor het komen van het publiek en door op trainingen veel de tijd te nemen voor handtekeningen en foto's. Hij zat zelfs in het seizoen 2009/2010 op de tribune van de fanatieke aanhang van PSV. Uiteraard werd Addo even toegezongen, in het heldenlied. Hij wist Guus Hiddink in het graag meegezongen lied even te vervangen, dat uiteraard leidde tot een brede glimlach.

In de zomer van 2009 liet Addo definitief PSV achter zich. Dat het hem pijn deed was duidelijk te merken bij zijn vertrek en na één van zijn laatste duels als PSVer na zijn goal, uit bij ADO Den Haag. De emoties waren van zijn gezicht af te lezen en dit ging hem heel veel pijn doen. Addo verliet met zijn fraaie, glanzende auto de Herdgang en ging de snelweg richting Kerkrade op. Ook onder de toenmalige coach van Roda JC, Harm van Veldhoven, wilde het maar niet vlotten met Addo. Opnieuw werd hij door alles en iedereen gecomplimenteerd vanwege zijn professionaliteit, maar het mocht niet baten.

Tegenwoordig vernemen we nauwelijks meer iets van Addo. Goed, ik zie hem hier nog wel in Eindhoven wel eens boodschappen doen bij de Albert Heijn, uiteraard met zijn brede glimlach op het gezicht, maar qua voetbal niet meer. Het afgelopen seizoen speelde hij bij het 'broertje' van PSV, FC Eindhoven. Hier wist Addo niet te overtuigen en hij speelde slechts vier duels. Het is nog altijd wachten op een nieuwe club, maar de vraag is of dat er nog wel van komt. Ik zal hem in ieder geval nooit meer vergeten, die dekselse Addo. Wát een held.